อวิ๋นตั่วเริ่มเล่นสเก็ตตอนอายุห้าขวบ จนถึงตอนนี้ฝีมือของเธอก็อยู่ในระดับสุดยอดแล้ว เธอสามารถข้ามสิ่งกีดขวางต่างๆ ได้อย่างอิสระ และสามารถแสดงท่าทางต่างๆ ได้อย่างโดดเด่น ราวกับมังกรที่แหวกว่ายท่ามตามหมู่มวลก้อนเมฆทันทีที่มาถึงกาแล็กซี่พลาซ่า อวิ๋นตั่วก็สวมรองเท้าสเก็ต และก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งห้าง ผู้คนต่างก็เข้ามาล้อมรอบในตอนนั้นเธอราวกับเป็นดารา ทั้งกระโดด ทั้งหมุนตัวอยู่ตรงกลางลานสเก็ต จนสามารถเรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวจากผู้ชมที่ล้อมรอบได้ตอนนั้นอวี่เจ๋อกับเจียงหนานผ่านมาพอดี เมื่อเห็นผู้คนกำลังรุมล้อมอยู่ก็อดอยากรู้ขึ้นมาไม่ได้ พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่าเป็นอวิ๋นตั่วที่กำลังแสดงอยู่เจียงหนาน “ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีฝีมือยอดเยี่ยมแบบนี้ ทำไมเธอไม่เคยพูดถึงมาก่อนเลยล่ะ”อวี่เจ๋อ “แม่ของเธอไม่ให้เธอเล่นอะไรพวกนี้ ตั้งแต่ตอนชั้นประถมเธอก็ได้เรียนหลายอย่าง แต่ที่เรียนรู้ได้จริงๆ นั้นมีไม่กี่อย่างหรอก”เจียงหนานมองดูอวิ๋นตั่ว เด็กหญิงที่อยู่กลางเวทีคนนั้นคล้ายจะดูโตกว่าเมื่อตอนเพิ่งรู้จักกัน ถึงใบหน้าจะยังดูอ่อนวัย แต่ก็มีเสน่ห์อย่างเด็กสาว“ดูนายเข้าใจเธอมากเลยนะ?”อวี่เจ๋อมองเด็กสาวที่อยู่กลางเวที ภาพของอวิ๋นตั่วในวัยเจ็ดขวบลอยขึ้นมาในหัว ตัวอ้วนๆ หน้ากลมๆ ไม่เหมือนกับตอนนี้เลยสักนิด เวลาผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินเข้าไปในบ้านอวิ๋นจนถึงตอนนี
