้ก็จะเป็นเวลาสิบปีแล้วผู้คนโดยรอบต่างส่งเสียงเชียร์ ปรมมือกันอย่างเกรียวกราว อวิ๋นตั่วแสดงท่ายากเป็นพิเศษ จนคนที่ชมอยู่อย่างเจียงหนานนั้นต้องอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึงจู่ๆ อวิ๋นตั่วก็เบรก หมุนตัว และจบการแสดงลงอย่างสวยงาม ก่อนที่จะโค้งให้กับผู้ชมทุกคนเธอมองอวี่เจ๋อแล้วสไลด์ไปอยู่ข้างๆ พวกเขา“อวิ๋นตั่ว เยี่ยมมาก!” เจียงหนานว่าอวิ๋นตั่วหัวเราะ ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรที่น่าชื่นชมมากเป็นพิเศษ แค่เกมที่เล่นมาตั้งแต่เด็กเท่านั้นเซียวเซียวกับจื่อเถิงเองก็วิ่งเข้ามาทักทายเจียงหนานกับอวี่เจ๋อด้วย“ทำไมวันนี้มาเล่นที่นี่ล่ะ?” อวี่เจ๋อถาม“สอบเสร็จแล้วค่ะ ได้รับหนังสือแจ้งจากทางโรงเรียนแล้ว ปิดเทอมภาคฤดูร้อนนี้แม่ก็เลยยอมให้หนูเที่ยวเล่นตามใจชอบได้” อวิ๋นตั่วตอบ“ทำไมพวกพี่มาอยู่ที่นี่กันได้ล่ะคะ?” เซียวเซียวมองอวี่เจ๋อ จากนั้นก็หันมองเจียงหนาน “หรือว่ามาเดทกัน”อวี่เจ๋อหัวเราะ “ใครจะมาเดทที่นี่ เรามาหาลูกค้าน่ะ”“เจอหรือยังคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“เจอแล้ว กำลังจะกลับน่ะ” อวี่เจ๋อตอบ“ดีเลย งั้นผมไปกับพวกพี่ด้วย ผมกำลังเรียนเขียนโปรแกรมกับชีซิงพอดีเขารับปากแล้วว่าจะสอนผม” จื่อเถิงปรบมือ “ชีซิงอยู่ไหมครับ?”เซียวเซียวเห็นจื่อเถิงเดินนำหน้าออกจากสนามก่อนก็ร้องเรียกไว้ “ธุรกิจบ้านหวังก็มีแต่นาย ไปเรียนเขียนโปรแกรมแบบนี้ไม่กลัวแม่บ่นเอาหรือไง?”“แค่งานดิเรกที่สนใจเท่านั้นแหละ” จื่อเถิงตอบ“มีความสนใจก็จะยิ่งไปได้ไกล
