“เธอว่าแม่ฉันแปลกคนไหมล่ะ ฉันสอบเข้าโรงเรียนมัธยมอันดับหกได้แต่เขาไม่ชมฉันเลย บอกแค่ว่าเป็นผลงานของคุณครูหลิว” อวิ๋นตั่วบ่นให้เซียวเซียวฟัง “จะเชิญคุณครูหลิวมาทานข้าวให้ได้เลย พอฉันบอกว่าคุณครูหลิวไม่ว่าง คุณแม่ก็บอกว่าฉันใจแคบ”“หลักๆ เป็นเพราะแม่เธอว่างไง ก็เหมือนกับแม่ฉันนั่นแหละ อยู่บ้านทั้งวัน ถ้าไม่เล่นไพ่นกกระจอกก็ไปช็อปปิ้ง แม่เธอยังดีกว่าหน่อยที่ยังมีห้องจัดดอกไม้ ได้แบ่งความคิดไปอยู่ตรงนั้นบ้าง แต่แม่ฉันนี่สิ ปกติตอนเช้าจะนอนกลางวัน ตอนบ่ายไปช็อปปิ้ง ตกเย็นเล่นไพ่นกกระจอก เสื้อผ้าในตู้แม่ฉันน่ะมีเยอะมากที่ไม่ได้ใส่ พอเห็นว่าแบรนด์ไหนมีแบบใหม่ออกมาก็ต้องซื้อให้ได้สำหรับแม่ฉันเสื้อผ้าไม่ได้เป็นแค่เสื้อผ้านะ พ่อฉันต้องเผชิญหน้ากับเมียแบบนี้ทุกวัน เธอว่าเขาจะเบื่อหรือเปล่า? ฉันไม่แปลกใจเลยที่เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น แต่แม่ฉันน่ะกลับบอกว่าพ่อละเลย แม่ก็เลยใช้ความคิดทั้งหมดไปลงอยู่กับไพ่นกกระจอกและการช็อปปิ้ง วนลูปไม่จบไม่สิ้นจริงๆ” เซียวเซียวพูดขึ้น“เธอว่าชะตากรรมของพวกเราขมขื่นไหม?” อวิ๋นตั่วถอนหายใจเซียวเซียวพยักหน้า “เธอยังดีกว่าฉันนะ อย่างน้อยเธอก็เป็นลูกรักของพ่อแม่เธอ แต่ฉันล่ะ พ่อแม่ฉันสนใจแต่น้องชาย ฉันเป็นคนไม่สำคัญ”ไม่รู้ว่าจื่อเถิงมายืนอยู่ข้างหลังทั้งสองคนตั้งแต่เมื่อไหร่ พอได้ยินพวกเธอพูดสงสารตัวเองก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งทีเช่นกันทั้งสองหันหน้าไปเจอจื่อเถิง ก็ด่าออกไปว่า
