สุขบนความทุกข์คนอื่นมันดีนักหรือไงทำได้ลงคอจริงๆ” จื่อเถิงบ่นออกมาอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “ก็มันน่าขำจริงๆ นี่ ใครจะไม่อยากฟังเรื่องของคนอื่นที่น่าสงสารกว่าตัวเองกันล่ะ?”ดวงตาเล็กๆ ภายใต้แว่นของจื่อเถิงกระพริบสองที “เธอนี่มันจริงๆ เลย”“เราสามคนน่าสงสารจริงๆ” เซียวเซียวพูดอวิ๋นตั่วแหงนหน้ามองเมฆบนท้องฟ้า ก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารจริงๆผู้น่าสงสารสามคนจึงตัดสินใจจะออกไปเที่ยวกัน“ไปบริษัทของพี่อวี่เจ๋อกันเถอะ” จื่อเถิงเสนอ “ฉันจะไปขอให้พี่ชีซิงเป็นอาจารย์ ให้เขาสอนฉันเขียนโปรแกรม”“ก็คุยกันแล้วไงว่าจะไปเที่ยว เรียนเขียนโปรแกรมอะไรกัน พวกเราไปเล่นสเก็ตที่กาแล็กซี่พลาซ่าเถอะ”“ใช่แล้ว ฉันชอบดูอวิ๋นตั่วเล่นสเก็ต” เซียวเซียวสนับสนุนจื่อเถิงเป็นเสียงส่วนน้อย ทำได้เพียงยอมฟังเสียงส่วนมากเท่านั้น
