วิ่งเข้ามาบอกลาทั้งนํ้าตา“ก็แค่ย้ายโรงเรียนเอง ไม่เห็นต้องทำเหมือนตายจากกันเลย พวกเธอก็ยังมาเล่นที่บ้านฉันได้เหมือนเดิมนะ” อวิ๋นตั่วหัวเราะ“เพื่อจะหลบหยูเทียนอี้ มันจำเป็นด้วยเหรอ? ถ้าบ้านหยูไม่อยากให้พวกเธอเจอกัน ก็ควรจะจับเขาย้ายไปมากกว่านะ” เซียวเซียวว่าอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “อย่าพูดแบบนั้นสิ ครั้งเทียนอี้ต้องลำบากเพราะฉันนะ”“ต่อไปเธออยู่ไกล ก็ต้องให้ลุงหูไปส่งที่โรงเรียนแล้วใช่ไหม?” จื่อเถิงถาม“ใช่น่ะสิ คงขี่จักรยานไม่ได้แล้ว น่าเสียดาย แต่วันอาทิตย์พวกเรายังไปผจญภัยกันได้นะ”“ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เธออยู่ไกลแล้ว ต้องกลับคํ่าแน่ๆ เลย เวลาที่พวกเราได้เจอกันก็ต้องน้อยลงแล้ว” เซียวเซียวว่าอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “แต่ฉันเคยคิดนะว่ารอจนถึงตอนมัธยมปลาย พวกเราก็สอบเข้าโรงเรียนมัธยมเดียวกันก็ได้นี่”“แล้วเธอจะสอบเข้าโรงเรียนไหนล่ะ?”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง ฉันคงสอบไม่ติดแน่เอาโรงเรียนอันดับหกแล้วกัน ลองดูหน่อยก็ได้”“งั้นพวกเราสัญญากันแล้วนะ”
