อวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อ แล้วเอ่ยถาม “พี่ไม่ซึ้งเหรอคะ?”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่วด้วยความสงสัย ลูบหัวเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”“พี่อยู่ที่นี่ได้ไหมคะ อยู่คุยกับหนูก่อน” อวิ๋นตั่วจับมืออวี่เจ๋อไม่ยอมปล่อย“ได้สิ เรามาคุยกัน” อวี่เจ๋อจับมืออวิ๋นตั่วไว้แน่น แล้วขยับไปอยู่ตรงหัวเตียง “บอกมาสิว่าเธออยากไปที่ไหนมากที่สุด?”อวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “ที่ไหนหนูก็อยากไปทั้งนั้นค่ะ บางครั้งหนูก็คิดนะคะว่าทำไมต้องไปโรงเรียนด้วย บนโลกนี้มีสถานที่สวยงามตั้งมากมายที่หนูไม่ได้ไป เอาเวลาดีๆ ไปเปลืองอยู่ในห้องเรียนหมดจะมีความหมายอะไรกัน”“งั้นเวลาเรียนก็อย่าเอาแต่เที่ยวเล่น เวลาเรียนก็จริงจังหน่อย พอไม่ต้องเรียนชดเชย แบบนั้นก็มีเวลาเที่ยวแล้วไม่ใช่เหรอ?” อวี่เจ๋อว่า“แต่ตอนนี้หนูไม่คิดแบบนั้นหรอกค่ะ” จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็ยิ้มออกมาแบบเด็กดื้อ“อ้อ เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”“ใช่ค่ะ สถานที่บางแห่งต้องรอให้หนูโตอีกหน่อยแล้วค่อยไป หาใครสักคนไปเป็นเพื่อนหนู”“บางครั้งชีวิตคนเราก็ไม่เป็นไปตามที่เราคิดเสมอไปหรอกนะ” อวี่เจ๋อว่า“ความปรารถนาของหนูไม่ได้มากมายเกินไป แล้วทำไมจะเป็นไปตามที่คิดไม่ได้ละคะ?” อวิ๋นตั่วถามตอนหลังอวิ๋นตั่วถึงได้รู้ว่า มีเรื่องมากมายที่เราเห็นว่าสำเร็จได้ง่าย แต่พอจะทำให้เป็นจริงได้นั้นยากมาก อวี่เจ๋อพูดถูก เรื่องราวในโลกนี้ไม่ได้สมหวังไปเสียทั้งหมดอวิ๋นตั่วกอดหมอนแล้วนอนหลับไป บางทีอาจจะเป็นในฝันที่เธอกับคนในฝันจ
