เมื่ออวี่เจ๋อวางกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เห็นว่าอวิ๋นตั่วนั่งอยู่ตรงข้ามกับตัวเอง เขาจึงตกใจมากดวงตาของอวิ๋นตั่วยิ้มจนจะเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เธอมองอวี่เจ๋อแล้วโบกมือ “ไฮ!”“ไฮเหรอ?” อวี่เจ๋อมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย เพื่อให้แน่ใจว่ามีอวิ๋นตั่วอยู่บนรถคนเดียว “เธอมาอยู่นี่ได้ยังไง? จะไปไหน?”“พี่ไปไหน หนูก็ไปที่นั่นแหละค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบอวี่เจ๋อจึงบอกว่า “พี่ไปทำงาน”“หนูก็ไปทำงานเหมือนกัน” อวิ๋นตั่วว่าอวี่เจ๋อรู้ว่านักเรียนตัวเองชอบเซ้าซี้ เพิ่งผ่านไปหนึ่งปี ก็เห็นได้ชัดว่ามีพัฒนาการในการเซ้าซี้มากขึ้น เขาจึงพยายามสงบใจของตัวเองไว้ “เธอเป็นแค่เด็กนักเรียน จะไปทำงานอะไร?”อวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “พี่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ ว่ากันตามจริงแล้วพี่ก็เป็นนักศึกษา พี่ก็ทำงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”“เด็กมหาลัยกับเด็กมัธยมต้นทำเหมือนกันได้หรือไง?”“พี่อย่าดูถูกวุฒิการศึกษาหนูนะคะ!”“พี่ดูถูกอายุเธอ”“งั้นสายตาของพี่ก็มีปัญหาแล้วล่ะค่ะ ตอนที่หนูซื้อตั๋วก็ไม่เห็นมีใครดูถูกอายุหนูเลย”อวี่เจ๋อยืนขึ้น แล้วไปลากอวิ๋นตั่ว“พี่จะทำอะไรคะ?” อวิ๋นตั่วร้องขึ้นมาพอเธอร้อง ก็ทำให้คนที่อยู่ในตู้รถพากันหันมามอง“พี่จะพาเธอกลับไปส่ง” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “หนูไม่กลับค่ะ ทำไมพี่ไปยูนหนานได้แล้วหนูจะไปไม่ได้ล่ะ หนูได้ยินมานานแล้วว่าที่นั่นภูเขาสวย แม่นํ้าสวย คนก็ยิ่งสวย หนูอยากไปเห็นสักหน่อยนะ”“ที่เธอออกมา แม่เธ
