รหรอกมั้ง?”“ใครบอกว่าไม่มีคะ” อวิ๋นตั่วหยิบกล่องผลไม้ที่หั่นแล้วออกมาจากกระเป๋า จากนั้นจึงหยิบโดนัทมาหนึ่งกล่อง ในกล่องข้าวใบเล็กก็เป็นซูชิ มีนํ้าและในกระเป๋าผ้าใบเล็กก็ยังมีบ๊ะจ่างด้วยอวี่เจ๋อมองจนตาลาย “เธอคนเดียวทำไมเอาของมาเยอะขนาดนี้ล่ะ?ใครเตรียมให้กัน?”“แม่บ้านหลิวกับป้าหวงค่ะ”อวิ๋นตั่วหยิบบ๊ะจ่างชิ้นหนึ่งส่งให้กับอวี่เจ๋อ “พี่ลองทานอันนี้สิคะ อร่อยมากนะ ป้าหวงทำเก่งที่สุดแล้ว ป้าหวงทำอะไรก็ไม่อร่อยเท่าแม่บ้านหลิว จะมีก็บ๊ะจ่างนี่แหละค่ะ ที่ทำอร่อยกว่าแม่บ้านหลิว”อวี่เจ๋อกินบ๊ะจ่างไปชิ้นหนึ่ง รู้สึกว่ารสชาติหายากจริงๆ ด้วย “ป้าหวงนี่ไปเปิดร้านขายบ๊ะจ่างได้เลยนะ”“หนูก็พูดแบบนี้กับเขานะ แต่เขาไม่ทำ บอกว่าธุรกิจทำเงินได้แต่ก็ทำให้ขาดทุนได้เหมือนกัน เขากลัวขาดทุนน่ะค่ะ”
สุนัขกัดหลู่ตังปิน ไม่รู้จักแยกแยะ* (สำนวนจีน) ใช้เปรียบเปรยคนที่ไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรถูกอะไรผิด
