อวิ๋นตั่วกับชูยินเดินอยู่ในตลาดดอกไม้กันพักใหญ่ มีผู้คนเดินผ่านไปมาแน่นขนัด ใบหน้าของทุกคนล้วนแต่เต็มไปด้วยความสุข บนถนนมีการจัดวางของและเปิดเพลงที่เป็นสิริมงคลสำหรับเทศกาลตรุษจีนที่กำลังจะมาถึง“แม่น่าจะออกมาเดินเล่นบ้างจริงๆ นั่นแหละ ที่นี่เต็มไปด้วยบรรยากาศของวันตรุษจีนจริงๆ” ชูยินพูดขึ้นอวิ๋นตั่วชี้ร้านดอกไม้ร้านหนึ่งให้ชูยินดู “แม่ดูดอกไม้ร้านนั้นสิคะ สวยมากเลยใช่หรือเปล่า”มองตามมือของลูกสาวไป ก่อนที่จะยิ้มออกมาบางๆ “สวยจริงๆ ด้วย”“เราเข้าไปดูกันเถอะค่ะ” อวิ๋นตั่วดึงแขนคนเป็นแม่ ทว่าขณะที่กำลังจะเข้าไปนั้น สายตาก็ไปเห็นเงาร่างของคนคุ้นเคยเข้า “พ่อ”ชูยินยืนค้างอยู่หน้าร้าน ก้าวขาไม่ออกอวิ๋นอี้ฟานไม่เห็นพวกเธอสองแม่ลูก เขากำลังประคองหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งไว้ข้างกาย หญิงสาวคนนั้นถูกใจดอกท้อต้นหนึ่ง ซึ่งอวิ๋นอี้ฟานก็จ่ายเงินให้ และทิ้งที่อยู่ไว้นอกบ้าน อวิ๋นอี้ฟานมีผู้หญิงคนอื่น เรื่องนี้อวิ๋นตั่วรู้ดี และไม่ใช่แค่เธอที่รู้อวิ๋นเฉียวเองก็รู้ ชูยินก็รู้ อวิ๋นตั่วรู้ทุกอย่าง แต่ทุกคนก็แสร้งทำเป็นใบ้หูหนวกให้ผ่านพ้นไปวันๆ แต่เมื่อมาเห็นเองกับตาแบบนี้ มันก็น่าตกใจมากจริงๆชูยินดึงมืออวิ๋นตั่วจะพาออกไป เพราะถ้าไม่ไป แม้คนบนถนนจะเยอะแต่อวิ๋นอี้ฟานอาจจะเห็นพวกเธอสองแม่ลูกได้ แต่เมื่อพอหมุนตัวกลับ อีกฝ่ายก็เห็นพวกเธอเข้าพอดี จากนั้นเจ้าตัวก็ชะงักค้างไปสองสามีภรรยาสบตากัน นิ่งเงียบไร้คำพูด“พ่
