อคะ” เป็นอวิ๋นตั่วที่ทำลายความเงียบขึ้นก่อน “มาตลาดดอกไม้ไม่เห็นบอกเราบ้างเลย อยากจะเซอร์ไพรส์แม่เหรอคะ?”หญิงสาวข้างกายของอวิ๋นอี้ฟานก็ปล่อยมือออกอย่างรู้งาน“อ่า…มากันได้ยังไง?” หลังจากที่สงบจิตสงบใจเงียบๆ แล้ว อวิ๋นอี้ฟานก็กลับมาอ่อนโยนและสง่าผ่าเผยเช่นเดิมอวิ๋นตั่วเหลือบมองหญิงสาวข้างกายของคนเป็นพ่อ “แม่บอกว่าดอกไม้ที่บ้านเราบานสวยงามแปลกตา ไม่รู้ว่าดอกไม้ข้างนอกจะเป็นยังไงบ้าง?พวกเราก็เลยออกมาดูกัน คิดไม่ถึงว่าจะสีสันสวยงามแพรวพราวจริงๆ แต่ถึงยังไงก็ยังไม่สวยเท่าที่บ้านเราอยู่ดี”“พ่อสั่งต้นอะไรไปคะ?” อวิ๋นตั่วถามคนเป็นพ่อ“ดอกท้อ” อวิ๋นอี้ฟานตอบ“พอดีเลยค่ะ ดอกไม้ที่บ้านเราก็มีหมดแล้ว แต่ยังไม่เคยมีดอกท้อเลยหนูบอกแม่ตั้งนานแล้วว่าตรงกำแพงดอกไม้นั่นน่าจะปลูกดอกท้อไว้ด้วย
จะต้องสวยมากแน่ๆ เดี๋ยวหนูจะไปบอกเจ้าของร้านว่าอย่าส่งไปผิดที่”อวิ๋นตั่วเดินเข้าไปในร้าน พูดกับเถ้าแก่สองสามประโยค จากนั้นก็เดินหัวเราะร่าออกมา ก่อนที่จะเอาบัตรใบหนึ่งวางบนมือของอวิ๋นอี้ฟาน “พ่อเบลอเหรอคะ ทำไมถึงได้ให้ดอกไม้ไปส่งที่ออฟฟิศล่ะ”คำพูดอย่างที่เพิ่มความอึดอัดให้คนเป็นพ่อ “อวิ๋นตั่ว ลูกกับแม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ”“พูดอะไรแบบนั้นคะ เราก็ต้องกลับบ้านด้วยกันสิ” อวิ๋นตั่วเข้าไปคล้องแขนคนเป็นพ่อ ส่วนอีกข้างก็คล้องแขนแม่เอาไว้ จากนั้นก็ขึ้นรถลุงหู ปล่อยให้หญิงสาวยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางผู้คนบนถนนใหญ่เธอนั่งตรงกลาง
