มีพ่อกับแม่ขนาบข้าง โดยที่ทั้งสองนั่งเงียบ ไม่พูดไม่จาคิดมาตั้งนานแล้ว หากหน้าต่างกระดาษถูกทำลาย ทุกคนคงยากจะมองหน้ากันได้เมื่อกลับมาถึงบ้าน สีหน้าของอวิ๋นตั่วก็เปลี่ยนไป จากนั้นเธอก็กลับเข้าห้องของตัวเองอวิ๋นอี้ฟานอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มเอ่ยปากอย่างไรดี“ชูยิน…” เขาร้องเรียกชื่อภรรยาเจ้าของชื่อใจสั่นยามที่ได้ยิน ทว่ากลับตอบมาพร้อมรอยยิ้ม “คุณไปดูลูกเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นไร”อวิ๋นอี้ฟานผลักประตูเปิดออก อวิ๋นตั่วนั่งนํ้าตาไหลอยู่บนเตียง เขาเดินเข้าไปนั่งบนเตียง ก่อนที่จะยื่นมือช่วยเช็ดนํ้าตาให้ลูกสาว “อวิ๋นตั่ว มีเรื่องหนึ่งที่ลูกควรต้องรู้ ไม่ว่าข้างนอกพ่อจะทำอะไร แต่สำหรับพ่อลูกกับพี่ชายของลูก และแม่ของลูก เป็นคนที่สำคัญที่สุด”อวิ๋นตั่วเงยหน้าขึ้นมองคนเป็นพ่อ สีหน้างุนงง “ในเมื่อเป็นแบบนั้นทำไมพ่อยังต้องไปหาผู้หญิงคนอื่นอีกละคะ?”
