ที่น่าแปลกก็คือ ครั้งนี้อวิ๋นตั่วไม่ได้ถูกตำหนิ คุณครูราวกับลืมไปเลยว่าเธอไม่ได้ส่งการบ้าน อวิ๋นตั่วรอดตัวแล้ว“เธอต้องขอบคุณเทียนอี้นะ” เซียวเซียวว่า“ทำไมล่ะ?”“สือเหยียนแอบลบชื่อเทียนอี้ออก และก็กลัวเธอจะก่อเรื่องก็เลยลบชื่อเธอออกด้วย เธอพึ่งใบบุญของเทียนอี้อยู่นะ รู้หรือเปล่า?”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่านั่นเป็นนํ้าใจที่สือเหยียนมีต่อเทียนอี้ ไม่ได้เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด เพราะเช่นนั้นเธอจึงไม่รับไว้ แต่เรื่องที่สือเหยียนชอบเทียนอี้นั่นดูท่าน่าจะเป็นเรื่องจริง แบบนี้ก็ดีเลย ต่อจากนี้เธอก็รู้จุดอ่อนของอีกฝ่ายแล้ว ถ้าฝ่ายนั้นกล้ามาพูดพล่ามอะไรไร้สาระต่อหน้าแม่ของเธออีกล่ะก็ เธอก็จะไปบอกป้าจ้าวเยว่ซะเลยอวิ๋นตั่วดีใจมาก ในที่สุดสือเหยียนก็มีจุดอ่อนแล้วช่วงนี้ชูยินใจลอย เพราะอวิ๋นเฉียวที่อยู่ต่างประเทศนั้นไม่ติดต่อมาเลย“ช่วงนี้พี่ชายของลูกติดต่อมาบ้างหรอเปล่า?” ชูยินถามอวิ๋นตั่ว“ไม่นี่ค่ะ”“ลูกโทรไปถามเขาสิ ในใจของเขามีบ้านหลังนี้บ้างไหม มีแม่คนนี้อยู่บ้างไหม?”อวิ๋นตั่วกดโทรออก พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม “ประเด็นสำคัญคือต้องถามว่าในใจของพี่มีแม่อยู่หรือเปล่าใช่ไหมคะ?”ปลายสายกดรับ เสียงของอวิ๋นเฉียวฟังดูอ่อนแรง “น้องสาว รู้ไหมว่าที่อังกฤษตอนนี้กี่โมงแล้ว? โทรมาเวลานอนแบบนี้ ใจร้ายมากนะ”“พี่ไม่ติดต่อกลับมาที่บ้านบ้างเลย เราคิดว่าพี่หายสาบสูญไปแล้วซะอีกไม่รู้จักบ้าน แล้วยังพูดเร
