“พี่อวี่เจ๋อ หนูขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมคะ?” อวิ๋นตั่วไปถามเด็กเนิร์ดอีกคนหนึ่งชีซิง เฉินอวี้และเจียงหนานจึงพากันมาล้อมเธอไว้ “การสัมภาษณ์ของสถานีผู้สื่อข่าวรุ่นจิ๋วของโรงเรียนเธอเหรอ? อยากสัมภาษณ์พวกเราด้วยหรือเปล่า?”“สัมภาษณ์ทีละคนค่ะ ขอสัมภาษณ์ประธานหลิวก่อน” อวิ๋นตั่วว่าอวี่เจ๋อจึงหัวเราะขึ้น “ถามมาสิ พี่จะตอบทุกอย่างที่รู้”“พี่กลายเป็นเด็กเนิร์ดได้ยังไงคะ?” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พี่ไม่คิดว่าพี่เป็นเด็กเนิร์ดนะ?”ข้างๆ จึงมีเสียงดังขึ้นมา “ตีสองหน้า!”เฉินอวี้ดึงอวิ๋นตั่วมา ก่อนที่บอกว่า “อวิ๋นตั่วน้อย อย่าหาความจริงจากปากคนแบบนี้เลย เธอถามฉันดีกว่า”“ครั้งนี้หนูจะสัมภาษณ์เด็กเนิร์ดเป็นหลักค่ะ พี่เป็นเด็กเนิร์ดเหรอคะ?”เฉินอวี้ครุ่นคิดอยู่นานมาก แล้วพูดออกไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ“เป็นละมั้ง?”ชีซิงดึงเฉินอวี้มา “ตอนอยู่มัธยมก็ยังพอจะนับได้นะ แต่พออยู่มหาลัยนายก็นับเป็นเด็กกากแล้ว จะบอกให้นะอวิ๋นตั่ว เธอไปสัมภาษณ์เจียงหนานดีกว่า คนนี้น่ะเป็นเด็กเนิร์ดหญิง”เจียงหนานที่ถูกพูดแบบนี้จนรู้สึกเก้อเขิน “เด็กเนิร์ดหญิงอะไรกัน อย่าพูดมั่วสิ”“เห็นหรือยังล่ะ หนึ่งในโรคของพวกเด็กเนิร์ด ตีสองหน้า!” เฉินอวี้ว่าอวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อกับเจียงหนาน“ทำไมเด็กเนิร์ดถึงไม่ค่อยเต็มใจยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็กเนิร์ดคะ?”อวี่เจ๋อจึงบอกว่า “เพราะสำหรับพวกเขา การเรียนเป็นเรื่องง่ายๆธรรมดา ไม่รู้สึกว่าการเรี
