ไม่เท่าไรนะ”จื่อเถิงหัวเราะแล้วบอกว่า “เธอเห็นไหม!”อวิ๋นตั่วพูดต่อ “เป็นผู้หญิงทั้งคู่ จะไปต่างอะไรมากมายล่ะ?”เซียวเซียวหัวเราะคิกคักจื่อเถิงโกรธจนกลอกตามองบน “อวิ๋นตั่ว เธอใจร้าย สักวันต้องกรรมตามสนอง”“สมนํ้าหน้า ต่อไปยังกล้ารังแกฉันอยู่ไหม?” เซียวเซียวปรบมือจื่อเถิงดันแว่นลง “ใครรังแกเธอ ฉันแค่พูดเรื่องที่อาจเป็นไปได้”ทั้งสามกำลังหัวเราะกันอยู่ ก็เห็นเทียนอี้เดินเข้ามา เดิมทีสือเหยียนกำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่สักพักเธอก็ลุกขึ้น แล้วเริ่มเก็บการบ้านเพื่อนๆเซียวเซียวมองอวิ๋นตั่วแล้วทำปากแบะออก “ตั้งใจ อยากทำตัวเด่น ”สือเหยียนเดินไปข้างกายอวิ๋นตั่ว “อวิ๋นตั่ว การบ้านของเธอล่ะ?”อวิ๋นตั่วพลิกหาในกระเป๋านักเรียน เมื่อหาอยู่ตั้งนานก็หาไม่เจอ คงไม่ได้ลืมไว้ที่บ้านหรอกนะ? เธอยิ้มให้สือเหยียนอย่างเก้อเขิน “เหมือนจะลืมไว้ที่บ้าน ส่งพรุ่งนี้ได้ไหม?”สือเหยียนหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมา แล้วจดชื่ออวิ๋นตั่วลงไปอย่างไม่เกรงใจอวิ๋นตั่วร้อนใจ แค่เดือนนี้ก็จดชื่อเธอลงไปแปดรอบแล้ว ถ้าโดนจดครบสิบรอบ คุณครูต้องเรียกผู้ปกครองแน่ ช่วงนี้อวี่เจ๋อต้องไม่มีเวลามาสนใจเธอแน่ อย่างนั้นเรื่องก็ต้องถึงคุณพ่อคุณแม่ ชีวิตที่น่าสงสารของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว“สือเหยียน เห็นแก่ความเป็นญาติไม่ได้เหรอ? เธอจดชื่อฉันไปแปดรอบแล้ว เธอบอกไปคุณครูก็ไม่ให้เงินเดือนเธอหรอก เธอจะจริงจังขนาดนี้ไปทำไมกัน?”พอสือเหยียนได้ฟังอวิ๋นตั่ว
