อวี่เจ๋อกลับมาแล้ว ทุกคนก็เข้ามาล้อมเขาไว้“นายพูดอะไรกับคุณครูของอวิ๋นตั่ว? ให้เขามาอยู่ที่บริษัทพวกเราเหรอ?” เป็นชีซิงที่ถามขึ้นมาก่อน“ฉันให้คำแนะนำเขาน่ะ ออกจากโรงเรียนแล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะเดินเข้าสู่ทางตัน ตอนนี้มีผู้ปกครองหลายคนที่เห็นความสำคัญของการเรียน แต่เป็นเพราะงานหรือไม่ก็วัฒนธรรมที่ทำให้พวกเขาช่วยอะไรมากไม่ได้ คลาสเทรนนิ่งต่างๆ จึงเป็นที่นิยมมาก ฉันเลยบอกเขาว่าอายุเท่านี้แล้วการที่ส่งเรซูเม่หางานไปทั่วนั้น ไม่สู้กับการเปิดคลาสสอนของตัวเองดีกว่า พวกผู้ปกครองเชื่อในประสบการณ์มาก เขามีประสบการณ์สอนหลายปีขนาดนี้ เพียงแค่เปิดคลาส การหาเงินประทังชีวิตก็ไม่ใช่ปัญหา ฉันคำนวณบัญชีให้เขา ถ้าเทอมหนึ่งรับนักเรียนได้แปดคน รายได้ทั้งปีก็เหมือนคุณครูที่ได้เงินเดือนแล้ว” อวี่เจ๋อตอบ“ถึงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ยังไงครูก็ถือเป็นข้าราชการ เงินเดือนไม่เยอะแต่สวัสดิการดีนะ” เจียงหนานเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จึงบอกอวี่เจ๋อว่า “จริงสิ ฉันได้ยินพ่อบอกว่าอยากให้นายสมัครเรียนปริญญาโทกับเขา นายสมัครหรือยัง?”“สมัครแล้ว” อวี่เจ๋อตอบ“อะไรนะ?” เฉินอวี้อุทานออกมา “ถึงแม้ชีวิตของคนกล้าหาญจะไม่ต้องการคำอธิบาย แต่วิธีกล้าหาญแบบนี้มันไม่มีหรอกนะ ทางนี้เพิ่งเปิดบริษัท เพิ่งจะเริ่มต้น แต่นายก็จะไปเรียนปริญญาโทแล้วเหรอ? แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ? นายยังไม่ทันพาพวกเราเดินขึ้นจุดสูงสุดของชีวิต แต่ตัวเองก็จะแย
