งขนาดนี้?” เฉินอวี้ว่า“ใช่ หนูก็เกลียดคนประเภทนี้ที่สุดเลยค่ะ! ” เสียงขานรับที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นของอวิ๋นตั่ว ทำให้ทุกคนหัวเราะลั่นขึ้นมากว่าที่จะหยุดหัวเราะได้นั้นไม่ง่ายเลย“อาจารย์เฉินอวี้ก็คงกำลังคิดว่า ทั้งๆ ที่เขากับอวี่เจ๋อสอบเข้ามาหวิทยาลัยเดียวกันได้แท้ๆ แต่ทำไมถึงได้ต่างกันมากขนาดนี้” เจียงหนานว่าชีซิงหัวเราะจนหุบปากไม่ลง “คำพูดนี้เจ๋งมาก อาจารย์เฉินของเราก็เคยพูดแบบนี้จริงๆ นะ ไม่ผิดไปสักคำเลย เพราะอะไรกันนะ”ชีซิงทำหน้าล้อเลียน ถามจนเฉินอวี้สีหน้าเริ่มจะไม่ดีแล้วเฉินอวี้โมโห จึงผลักชีซิงทีหนึ่ง “ยังจะหัวเราะฉันอีก นายดีกว่าฉันแค่ไหนกันเชียว?”“ฉันเก่งกว่านายล่ะกัน เรื่องการวางตัวให้เหมาะสมน่ะ” ชีซิงว่า“พอแล้วๆ พูดเรื่องพวกนี้น้อยๆ หน่อย ดูสิคนอื่นไปกันหมดแล้ว เหลือแค่พวกเราเนี่ย” อวี่เจ๋อขัดจังหวะ“ฉันไปขับรถเอง” ชีซิงพูดจบก็วิ่งไปขับรถอวิ๋นตั่วเดินไปข้างๆ เฉินอวี้แล้วถามว่า “อาจารย์เฉิน วันอาทิตย์หน้ามีแผนจะทำอะไรกันคะ?”“เด็กน้อยอย่างเธอ เอาแต่มายุ่งกับแผนของเราทั้งวันไปทำไมกันล่ะ?”“อย่าลืมสิคะ หนูมีหุ้นไอพีโอนะ หนูก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นเหมือนกัน”
