รู้จักชื่อของเขาเลยเหรอ” ชีซิงถามคนที่ได้ฟังก็รู้สึกละอายใจ ในขณะเดียวกันอวิ๋นตั่วก็รู้สึกว่าคุณครูตาขีดนั้นน่านับถือมาก เขาน่าจะรู้ว่านักเรียนพากันพูดลับหลัง รู้ว่าตัวเองไม่ได้รับการต้อนรับเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ยังไม่เปลี่ยนไป ยังคงยืนหยัดทำสิ่งที่ควรจะทำ“พวกคุณยังรับสมัครคนอยู่ไหม?” อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าเสียงนี้ฟังช่างคุ้นเคยมาก พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเข้ากับคุณครูตาขีด ตั้งแต่ที่ไม่ได้เจอกัน ครูก็ดูผอมลง ผมที่เคยเรียบก็ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง“คุณครูตา…!” เธอโพล่งออกไป ก่อนจะรู้ว่าเธอเรียกไม่ถูก แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเปลี่ยนเป็นแบบไหน จึงทำให้เกิดบรรยากาศกระอักกระอ่วน“อวิ๋นตั่ว” ครูตาขีดยิ้มเจื่อนๆ “ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”ศาลาใกล้นํ้า ย่อมได้รับแสงจันทร์ก่อน* เป็นการเปรียบเปรย หมายถึงผู้ที่อยู่ใกล้ชิดย่อมได้เปรียบมากกว่า
