และแล้วอวี่เจ๋อก็ไม่ว่างจริงๆ“ขอโทษจริงๆ นะอวิ๋นตั่ว วันอาทิตย์พี่ต้องไปจ็อปแฟร์ (Job fair) ที่มหาลัย เพื่อหาพนักงานเข้าบริษัท”อวิ๋นตั่วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะเธอกับอวี่เจ๋อไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันนานมากแล้ว“ช่วงนี้พี่ยุ่งมากเหรอคะ?”“ใช่แล้วล่ะ ต่อไปงานก็จะเยอะขึ้นเรื่อยๆ ต้องเลือกสถานที่ของบริษัทย่อยในเมืองต่างๆ เพื่อรับสมัครพนักงาน ฝึกอบรม คงยุ่งมาก” อวี่เจ๋อตอบด้วยท่าทางตื่นเต้น“ค่ะ”เขาฟังออกว่าอวิ๋นตั่วผิดหวัง เช่นนั้นจู่ๆ ก็เกิดรู้สึกผิดขึ้นมา “อวิ๋นตั่ว พี่บอกแม่ของเธอแล้วนะว่าให้หาครูสอนพิเศษคนใหม่ให้”“หนูไม่เอา!” อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่ได้ฟัง“แต่ต่อไปพี่ก็จะไม่มีเวลาดูแลเธออีกนานเลย คงยากที่จะไม่ถูกตำหนิว่าเป็นการถ่วงการเรียนของเธอ”“หนูจะตั้งใจเรียนค่ะ พี่แค่ช่วยแนะนำนิดหน่อยก็พอ จริงๆ นะคะ”อวิ๋นตั่วขอร้องมาตามสาย “หนูไม่ทำให้พี่ลำบากหรอกค่ะ”“พี่ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นความลำบากนะ” เขาไม่ได้อยากจะทำแบบนี้แต่พอคิดไปถึงปริมาณงานในอนาคตของตัวเองแล้วก็เกรงว่าจะไม่มีแม้แต่เวลาที่จะได้เจอกัน แล้วแบบนี้จะสอนพิเศษเธอได้ยังไงอวี่เจ๋อฝืนยิ้ม เขาปรึกษากับชูยินแล้วเรื่องที่จะลาออกจากการเป็นครูสอนพิเศษบ้านอวิ๋น อีกทั้งยังรับปากว่าจะหาคนเก่งๆ มาแทนให้ด้วย“พี่อย่าทิ้งหนูไป อย่าไม่สนใจหนู!” เสียงร้องไห้ของอวิ๋นตั่วดังมาจากปลายสายคำพูดอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมา
