พ้นแนวเนินดิน นัยน์ตาจ้าวหนิงพลันวาวโรจน์ หมีป่าร่างยักษ์คลุ้มคลั่งไร้สาเหตุ กำลังกวัดแกว่งกรงเล็บฉีกทึ้งเลียงผา ชั่วพริบตาเดียว เลียงผากำยำก็แหลกเหลวกลายเป็นเพียงกองเลือดเนื้อเละเทะ
ณ สมรภูมิล่าสัตว์ฝูหยุน หมีป่าคือราชันยอดมงกุฎ ยิ่งอสูรกายเบื้องหน้าที่ใหญ่โตประดุจขุนเขาย่อมๆ ยิ่งหาตัวจับยาก หากปลิดชีพมันได้ เขาก็คร้านจะเสียเวลาล่าสวะตัวอื่นอีก
โอกาสทองไม่อาจปล่อยหลุดมือ จ้าวหนิงกระทุ้งสีข้างอาชา ทะยานร่างดั่งอสนีบาตอ้อมตีขนาบข้าง ยามห่างเพียงร้อยก้าว คันเกาทัณฑ์ถูกง้างจนสุดล้า ปลายศรล็อคเป้าไปยังดวงตาขนาดมหึมาปานกระดิ่งทองแดงคู่นั้น
ศรเหล็กจำต้องทะลวงผ่านดวงตา เพื่อรักษาสภาพผืนหนังให้ไร้รอยขีดข่วน นี่คือบททดสอบทักษะขี่ม้ายิงธนูขั้นสูงสุด เกาทัณฑ์ในมือจ้าวหนิงเฉกเช่นทายาทตระกูลอื่น เป็นเพียงคันธนูแข็งชั้นเลิศ หาใช่ศาสตราปราณ ยิ่งเรียกร้องความแม่นยำเหนือมนุษย์
ทว่าเสี้ยววินาทีที่สายเกาทัณฑ์ตึงสุดรั้ง ศิลาเขื่องก้อนหนึ่งกลับพุ่งแหวกอากาศจากพงไพรด้านข้าง ตัดหน้ากระแทกเข้ากลางแสกหน้าหมีป่าอย่างจัง
พลังทำลายล้างมหาศาลทะลวงกะโหลกหนาจนยุบ โลหิตสาดกระเซ็น หมีป่าแผดเสียงโหยหวนล้มกลิ้งคลุกฝุ่น ทว่า
