ถมาบอกว่าจะรับเข้าไป เขาก็อดที่จะสงสัยไม่ได้“ไปไหน?”“คุณผู้หญิงบอกให้พาคุณกลับไปครับ”เทียนอี้รู้ว่าคุณผู้หญิงคือใคร เพราะแม่ของตัวเองก็ไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้มาก่อน ปัจจุบันมีลูกโตขนาดนี้แล้ว ยังถูกเรียกว่าหญิงบริการอยู่เลยไม่รู้ว่าเพราะอะไร เทียนอี้ถึงหวาดกลัวซูหรูฉินมาตั้งแต่เด็ก ก่อนที่เขาจะรู้ฐานะของตัวเอง พอเห็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพ่อตัวเอง เขาก็ตื่นตระหนกแล้วตอนนี้เมื่อยืนอยู่ข้างกายซูหรูฉิน เขาก็พูดอะไรไม่ออกสักคำซูหรูฉินกลับทำทีเหมือนแม่ที่มีใจเมตตา เธอลูบหัวเทียนอี้แล้วพูดว่า
“ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอจ๊ะ? คุณครูบอกแม่หมดแล้ว ถ้าวันนี้แม่ไม่มา แม่ก็ไม่มีทางรู้ว่าตอนอยู่โรงเรียนลูกจะทำตัวแบบนี้ ถ้าหากกลับไปบอกพ่อ ลูกว่าพ่อเขาจะเสียใจหรือเปล่า?”เทียนอี้ไม่รู้ว่าซูหรูฉินมีแผนการอะไร จึงทำได้เพียงแต่ตามเธอไปด้วยท่าทางซึมเซา“เอาล่ะ บอกลาคุณครูสิจ๊ะ เราจะได้กลับบ้านกัน” นํ้าเสียงของซูหรูฉินอ่อนโยนมาก แต่ก็แฝงไปด้วยความยากที่จะปฏิเสธเทียนอี้พูดออกไปด้วยท่าทางทื่อๆ ไร้ความรู้สึก “สวัสดีครับคุณครู”ครูตาขีดแอบทอดถอนใจ เด็กนักเรียนที่ปกติดื้อซน พออยู่ต่อหน้าแม่ตัวเองแล้วจะว่าง่ายอะไรอย่างนี้เทียนอี้เดินตามซูหรูฉินออกมาจากห้องพักครู ตอนกำลังเดินออกจากประตูนั้น รุ่ยอิ่งก็เดินเข้ามาพอดีพอรุ่ยอิ่งเห็นซูหรูฉินจูงมือลูกชายตัวเอง ไฟโกรธก็คุกรุ่น รู้สึกว่าลูกชายตัวเองทรยศ เธอจึงดึงมือ
