บว่าหรูหราเกินไปแล้วจริงๆคนรับใช้ยกกาแฟออกมาถ้วยหนึ่งซูหรูฉินผลักถ้วยกาแฟไปด้านหน้า แล้วพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก “วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อมาคุยกับเธอ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็นับว่าเป็นพรหมลิขิตอยู่ดี”รุ่ยอิ่งนั่งอยู่ตรงข้ามซูหรูฉิน ในมือคีบบุหรี่ผู้หญิงอยู่หนึ่งมวน แล้วพ่นควันสีขาวออกมาจางๆ ท่าทางดูไม่จริงจังเท่าไรนัก “จะว่าเป็นพรหมลิขิตก็ใช่โชคร้ายก็ไม่ผิดนัก”ซูหรูฉินจึงพูดว่า “เรามาเปิดอกคุยกันตรงๆ ดีกว่านะ ตอนแรกที่เธอให้กำเนิดเทียนอี้ ก็คุยกันไว้แล้วนี่เด็กน่ะปล่อยให้เกิดมาได้ แต่ต้องให้มาเลี้ยงในบ้านหยู นี่คือสิ่งที่ฉันคิด ตอนนี้เทียนอี้ก็อายุไม่น้อยแล้ว ยังไงซะก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของอี้ซิน ฉันอยากรับเขาไปเลี้ยงในบ้านหยู เขาจะได้มีฐานะและชื่อเสียงเธอจะว่ายังไงล่ะ?”“ต้องขอบคุณคุณพี่มากนะคะที่ช่วยเหลือ” ปากรุ่ยอิ่งบอกว่าขอบคุณแต่สีหน้าไม่ได้ซาบซึ้งเลยสักนิด แน่นอนว่าเธอรู้ว่าจุดประสงค์ที่ซูหรูฉินทำแบบนี้ก็เพราะว่าอยากให้ตัวเองไปจากหยูอี้ซิน เธอทนมาหลายปีขนาดนี้บอกให้ไปก็จะไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน“ในเมื่อเธอไม่คัดค้านอะไร งั้นวันนี้เธอก็ช่วยเก็บข้าวของให้เทียนอี้พรุ่งนี้ฉันจะให้คนขับรถไปรับเขา”“ที่คุณพี่ตัดสินใจแบบนี้ อี้ซินเขารู้ไหมคะ?”“นี่คือสิ่งที่เราพูดคุยกันไว้แล้วแต่ก่อนนี้ อี้ซินยอมรับเองว่าเห็นด้วย”พอรุ่ยอิ่งได้ยินดังนั้น ก็รู้ว่านี่คือการตัดสินใจเองโดยซูหรูฉิน————————————————–
