นึกไม่ถึงว่าวันหยุดยังผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวัน โชคชะตาอันเลวร้ายก็มาเยือนเสียแล้ว อวิ๋นตั่วส่องกระจกดูหน้าตัวเอง ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองน่าสงสาร โชคดีนะที่คุณครูฟางกับคุณครูภาษาอังกฤษยังมีมนุษยธรรม ไม่ได้ใช้ให้เพื่อนๆนำกระดาษข้อสอบมาให้เธอ ไม่อย่างนั้นวันหยุดคงได้กลายเป็นวันรับโทษแล้วเมื่อพลิกดูกระดาษข้อสอบพวกนั้น ทำไมข้อที่เธอไม่เข้าใจถึงได้มีเยอะขนาดนี้นะและเธอก็ยิ่งไม่รู้อีกว่าถ้าตัวเองเข้าใจคำถามพวกนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร?ถ้าจะหวังให้เธอทำกระดาษข้อสอบพวกนี้ให้หมดนั้นก็คงจะเป็นไปไม่ได้นอกเสียจากจะขยายวันหยุดให้เธอเป็นหนึ่งปี แต่คุณแม่ให้เธอลาหยุดเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น อีกทั้งบาดแผลบนใบหน้าก็ไม่ให้ความร่วมมือ วันต่อมาก็เหลือแค่รอยแผลเป็นแล้วอวิ๋นตั่วจึงโทรขอความช่วยเหลือจากภายนอก “พี่อวี่เจ๋อ มีอยู่คำถามหนึ่งที่หนูทำไม่ได้ค่ะ”“คำถามอะไร?” อวี่เจ๋อรู้สึกแปลกใจ “เธอลาหยุดแล้วไม่ใช่เหรอ?”“คุณครูตาขีดให้เซียวเซียวกับจื่อเถิงเอากระดาษข้อสอบมาให้หนูค่ะ
เขาบอกว่าถึงแม้จะลาหยุด แต่ก็จะละทิ้งการเรียนไม่ได้ ใกล้จะสอบกลางภาคแล้ว กลัวว่าการเรียนหนูจะถดถอยค่ะ”“กระดาษข้อสอบกี่แผ่น?”อวิ๋นตั่วนับอยู่ครู่หนึ่ง “หนึ่ง สอง สาม……สิบห้าแผ่นค่ะ พี่ว่าเขาว่าบ้าหรือเปล่าล่ะคะ คุณแม่ลาหยุดให้หนูเจ็ดวัน เขาให้กระดาษข้อสอบหนูมาสิบห้าแผ่น สมองของเขามีปัญหาหรือเปล่า?สมองเขาต้องพังเพราะสอนคณิตศาสตร์แน่ๆ เล
