หลังจากหาวันหยุดยาวให้ตัวเองได้แล้ว วันแรกนั้นอวิ๋นตั่วรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก หกโมงเช้า เสียงของอวี่เจ๋อดังออกมาจากโทรศัพท์ เธอก็ลุกขึ้นนั่งตามความเคยชิน แต่ขณะที่กำลังแต่งตัวนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลาหยุดเพราะอาการบาดเจ็บ จึงสามารถกลับไปนอนต่อไป ช่างสบายซะจริงๆ พอกลับไปนอนต่อ เธอก็ฝัน แต่ฝันนี้มันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เธอจมนํ้า และต้องพยายามว่ายนํ้าเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต แต่ไม่ว่าจะว่ายอย่างไรก็ไม่ถึงฝั่งสักที จนในที่สุดก็หมดแรงลง และค่อยๆ จมลึกลงไปเรื่อยๆ ขณะที่กำลังลนลานอยู่นั้น ในใจก็คิดขึ้นมาว่าตัวเองยังเด็กอยู่แท้ๆ แต่ต้องมาตายแบบนี้มันน่าสงสารเกินไป แต่พอจะร้องไห้โฮ เธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน เมื่อรู้ว่าเป็นแค่ความฝัน เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเธอลุกไปดึงผ้าม่านให้เปิดออก ดวงอาทิตย์ลอยสูงอยู่กลางท้องฟ้าสีฟ้าสดใสตอนนี้เพื่อนๆ จะทำอะไรกันอยู่นะ? ต้องเรียนกันอยู่แน่ๆ หรือไม่ก็ทำการบ้าน การบ้านก็ต้องเยอะมากแน่ๆ คงเขียนกันจนมือแทบหัก ช่างน่าสงสารจริงๆ!เมื่อลงมาชั้นล่าง แม่บ้านหลิวก็พูดขึ้นมาว่า “เพิ่งตื่นเหรอคะ แบบนี้ต้องทำอาหารเช้าหรืออาหารสายให้ดีล่ะคะ”“กี่โมงแล้วคะ”“สิบโมงพอดีค่ะ”“ถ้างั้นหนูไม่กินแล้ว รอกินข้าวเที่ยงพร้อมกับแม่ดีกว่าค่ะ แม่อยู่ไหนคะ?”“อยู่ในห้องดอกไม้ค่ะ กำลังจัดพวกดอกไม้อยู่เมื่อหลายวันก่อนประธานหยางส่งดอกกล้วยไม้มาให้ ป้าได
