้ยินมาว่าถ้าซื้อเองนี่ราคาหลายแสนเลย เห็นบอกว่าคุณนายหยางดูแลไม่ไหว เลยส่งมาให้คุณนายช่วยดูแลให้”“ป้าเชื่อคำพูดพวกนี้ด้วยเหรอคะ เป็นเพราะว่าเขาต้องมีเรื่องจะขอร้องแม่แน่ๆ แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ก็เลยโยนหินถามทางแบบนี้”“คุณนายน่ะอยู่บ้านเฉยๆ ทั้งวัน จะมีเรื่องอะไรให้พวกเขามาขอร้องได้ล่ะคะ”“เรื่องนี้หนูก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่ว่าแม่ไม่ควรรับดอกไม้จากเขาเลยจริงๆ รับดอกไม้แพงๆ แบบนั้นมา พอถึงเวลาเขาเอ่ยปากขอ จะไม่ยอมช่วยก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ”อวิ๋นตั่วเข้าไปในห้องดอกไม้ ก็เห็นชูยินกำลังดูแลกล้วยไม้มูลค่าหลายแสนนั่นอยู่จริงๆ“ทำไมดอกไม้นี่ถึงได้แพงนักล่ะคะ? มันดูบอบบางขนาดนั้น ถ้าหากตายขึ้นมา ราคาหลายแสนก็คงสูญเปล่า” อวิ๋นตั่วถาม“เหล่าหยางเป็นคนไม่รู้เรื่องดอกไม้ เขาซื้อดอกไม้เป็นเสียที่ไหนกันล่ะดอกไม้ชนิดนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่มันไม่จำเป็นที่จะต้องจ่ายเงินเยอะขนาดนั้นถ้าไม่ได้ถูกหลอกมา ก็คงหลอกแม่อยู่ล่ะนะ”“ถ้างั้นทำไมแม่ถึงรับมาล่ะคะ?”“ใครบอกว่าแม่รับมาล่ะ เขาแค่บอกให้แม่ช่วยดูแลให้ แม่ก็แค่ช่วยดูให้เท่านั้น ถึงเวลาก็เอาคืนเขาไป”“แล้วทำไมเขาต้องเอามาให้แม่ด้วยล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องบริษัทนั่นแหละ คงเพราะอยู่สาขาย่อยนานแล้ว
อยากจะกลับมาแล้วล่ะมั้ง เขาก็เลยมาขอร้อง เห็นว่าพยายามทำทุกทางจริงๆคงไม่มีใครรู้ว่าแม่เข้าไปแทรกแซงเรื่องของบริษัทไม่ได้”“แต่หนูไม่รู้สึกแบบนั้นนะคะ เมื่อลองมาคิด
