เมื่อกลับมาถึงบ้าน ทุกคนเห็นอวิ๋นตั่วบาดเจ็บจนน่าสงสารแบบนี้ ทั้งบ้านก็พากันชุลมุนวุ่นวายอีกครั้ง ชูยินโทรเรียกคุณหมอโจวมา ส่วนป้าหวงก็หาชุดกล่องปฐมพยาบาลไปทั่วบ้าน จริงๆ มันเป็นสิ่งของที่ยื่นมือไปหยิบก็เจอแล้ว แต่ตอนที่วิตกกังวลแบบนี้ดันไม่รู้ว่ามันไปอยู่ไหน เหมือนกับจงใจจะแอบไม่ให้เธอหาเจอ แม่บ้านหลิวยกกะละมังใส่นํ้าออกมาเพื่อจะเช็ดเศษฝุ่นเศษดินรอบๆ แผลให้อวิ๋นตั่ว“อย่าเช็ดมั่วสิ” ชูยินร้อนใจมากแม่บ้านหลิวที่โดนขู่จนสะดุ้ง ยกกะละมังเข้ามาอย่างรีบร้อน“บาดแผลมันจะติดเชื้อเอาได้ ถ้าหากติดเชื้อขึ้นมาแล้ว อันตรายถึงขั้นตัดแขนตัดขาเลยนะ” ชูยินว่าพอแม่บ้านหลิวนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอาจเป็นตัวการทำให้อวิ๋นตั่วถูกตัดแขนตัดขา เธอก็ตกใจจนยกกะละมังใส่นํ้าเข้าไปในห้องนํ้าอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “แค่หนังถลอกนิดเดียวเองนะคะ ทำไมคุณแม่พูดซะรุนแรงขนาดนั้น?”“เราจะประมาทไม่ได้นะ ไม่กี่วันก่อนแม่ได้ดูข่าวที่มีคนหนังตรงโคนเล็บลอก แต่เธอไม่สนใจ ดึงออกเอง แต่นิ้วก็ยิ่งบวมขึ้นเรื่อยๆ พอไปหาหมอ ก็พบว่าติดเชื้อแล้ว เธอก็เลยต้องตัดแขน” ชูยินว่าป้าหวงที่ฟังอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะว่าหนังตรงโคนเล็บของเธอลอกบ่อยมาก แล้วเธอก็ดึงออกเองบ่อย เธอยื่นมือออกมาดูครู่หนึ่ง หนังตรงโคนเล็บที่ถลอกล่าสุดก็เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว มือยังไม่บวมขึ้นมาเลย ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะมั้งทางด้านอวี่เจ๋อเจอก็กล่อง
