ยาแล้ว เขาหยิบนํ้ายาฆ่าเชื้อกับสำลีออกมาเช็ดเศษดินรอบๆ บาดแผลออกจนสะอาดคุณหมอโจวมาแล้ว เมื่อเขาตรวจแผลดูก็พบว่าไม่ได้บาดเจ็บถึงกระดูกไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เขาฆ่าเชื้อที่บาดแผล แล้วพันผ้าก๊อซให้ จากนั้นกำชับว่าอย่ากินของเผ็ดร้อน และก็สั่งยาแก้อักเสบให้อวิ๋นตั่ว“หนูไม่กินยาแก้อักเสบนะคะ ยาแก้อักเสบเป็นยาปฏิชีวนะทั้งนั้น”อวิ๋นตั่วว่าคุณหมอโจวจึงพูดว่า “รู้เยอะนะเรา ไม่ได้ให้กินแทนข้าวเสียหน่อย”อวิ๋นตั่วกะพริบตาแล้วพูดว่า “คุณอาโจวร้ายกาจขึ้นทุกวันเลยนะคะขายยาก็มาขายถึงบ้านพวกเรา อย่าบอกนะว่าจะคิดค่ายาเหมือนค่ารักษา?”คุณหมอโจวหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที แล้วพูดกับชูยินว่า “ปากของอวิ๋นตั่วนับวันจะยิ่งไม่ปรานีใครแล้วนะ”ชูยินยิ้มแล้วชี้ไปที่อวี่เจ๋อ “คุณอย่ามองฉันสิคะ ปากแบบนี้ฉันสอนไม่ได้หรอก ตัวการอยู่นี่ต่างหากค่ะ”อวี่เจ๋อมีท่าทางอึดอัดเล็กน้อย “ผมพูดจากำกวม จะไปสอนนักเรียนฝีปากคมคายแบบนี้ได้ที่ไหนกันครับ”“น่าจะเป็นปัญหาทางพันธุกรรมนะ” คุณหมอโจวพูดชูยินจึงบอกว่า “อวิ๋นเฉียวก็เป็นลูกแท้ๆ ของฉันเหมือนกัน ฉันไม่เคยเห็นเขาพูดฉอดๆ แบบนี้เลยนะ”“ทำไมหนูฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองเหมือนลูกปิงปองที่ถูกทุกคนโยนไปโยนมา” อวิ๋นตั่วแสดงความไม่พอใจ“ก็ใช่น่ะสิ ถึงขั้นไม่มีใครต้องการแล้วล่ะ” ชูยินว่าอวิ๋นตั่วทำปากจู๋ “เกินไปแล้วนะคะ ในเมื่อเป็นแบบนี้หนูก็จะไม่อยู่ตรงนี้ให้ขวางหูขวางตา กลับไปห้องตัวเองดีกว่าค่ะ”อวิ
