วิ๋นตั่วอิจฉามากอวิ๋นตั่วขี่ตามเขาไป แล้วถามว่า “นายทำได้ยังไงน่ะ มีเคล็ดลับอะไรบอกฉันบ้างสิ”“ไม่มีอะไรนี่ แค่ไม่ขี้ขลาดก็ทำได้แล้ว” เทียนอี้ว่าอวิ๋นตั่วเชื่อเป็นจริงเป็นจัง คิดว่าเรื่องนี้ก็แค่ง่ายๆ เองนี่นา ตัวเองยังกล้าไม่พอหรืออย่างไรกัน?เธอลองปล่อยมือสองข้างดู จักรยานสั่นคลอนอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงรีบใช้มือหนึ่งจับแฮนด์จักรยานไว้ ไม่ได้ เธอต้องลองอีกครั้ง ครั้งนี้ต้องทำให้ได้นานๆหน่อย เธอปล่อยมืออีกครั้ง พอรถจักรยานเอียง เธอก็พยายามจะใช้ร่างของเธอบังคับมัน ผลก็คือรถล้ม ร่างของเธอก็ล้มลงไปทันทีเช่นกัน“โอ๊ยๆ!” เธอร้องออกมา พร้อมกับรถที่กระเด็นออกไปไกลเทียนอี้เมื่อได้ยินเสียงจึงรีบหันกลับไป เขาเห็นอวิ๋นตั่วนอนอยู่บนพื้นด้วยสภาพยํ่าแย่ ดังนั้นเขาจึงรีบจอดรถแล้ววิ่งไปดู เห็นหน้าของเธอถูอยู่บนพื้นครึ่งหนึ่ง มีแผลถลอกเป็นรอยใหญ่“เธอไม่เป็นไรนะ?”เทียนอี้ประคองร่างของเธอ ตอนที่ประคองนั้นถึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บแค่ที่ใบหน้า แต่มือกับเท้าก็ถลอกเยอะมากด้วย ดูแล้วน่าสงสารนักพออวิ๋นตั่วลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง เขาก็นึกไม่ถึงว่าประโยคแรกที่เธอจะพูดก็คือ “ดีจัง ในที่สุดก็มีเหตุผลให้ลาหยุดแล้ว!”
