อวิ๋นอี้ฟานโดนลูกสาวว่าจนรู้สึกละอาย “คนที่มาวันนี้ก็เป็นเพื่อนที่ทำธุรกิจกับพ่อทั้งนั้น พ่อได้ยินมาว่าอวี่เจ๋อก็กำลังหานักลงทุนอยู่ พ่อเลยคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดี ไม่แน่ว่าอวี่เจ๋ออาจจะได้พบพาร์ทเนอร์ที่เหมาะสมก็ได้”“ถ้ารอให้คุณพ่อหาเงินลงทุนให้ครูหลิว ดอกเดย์ลิลลี่ก็คงเย็นหมดแล้ว*ล่ะค่ะ คุณครูหลิวเขาได้คนลงทุนตั้งนานแล้ว” อวิ๋นตั่วว่าอี้ฟานรู้สึกไม่เข้าใจลูกสาวเสียเลย เขาพูดคำหนึ่งเธอจะต้องโต้ตอบจนได้เหมือนตั้งใจจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาอย่างนั้นแหละความคิดของอวิ๋นตั่วนั้น มีหรือที่อวี่เจ๋อจะไม่รู้ เขาจึงปฏิเสธคำเชิญของอี้ฟานอย่างอ้อมๆ แล้วออกจากบ้านตระกูลอวิ๋นไปพอเห็นอวี่เจ๋อจากไปแล้ว อี้ฟานก็ไม่พอใจเล็กน้อย เด็กๆ บ้านตระกูลอวิ๋นไม่ควรเอาแต่ใจตัวเองต่อหน้าแขกแบบนี้“อวิ๋นตั่ว วันนี้ลูกทำเกินไปหน่อยนะ อยู่ต่อหน้าคุณครูหลิวไม่เพียงแต่จะไม่เห็นแก่หน้าพ่อ แถมยังปฏิเสธไม่ให้เขาเข้าบ้านเราอีก เหมือนไม่มีใครอบรมสั่งสอนจริงๆ”“คุณครูหลิวไม่ใช่คนนอกสักหน่อยนี่คะ” อวิ๋นตั่วว่า“ไม่ว่าคุณครูหลิวจะมาอยู่เล่นบ้านเราหลายปีแค่ไหน แต่ยังไงเขาก็เป็นแขก” อี้ฟานไม่เห็นด้วยคำพูดนี้ทำให้อวิ๋นตั่วเสียใจมาก เธอมองอวี่เจ๋อเป็นคนที่ตัวเองสนิทที่สุดตั้งนานแล้ว เวลาที่เธอเจออวี่เจ๋อนั้นเยอะกว่าเวลาที่เธอเจอพ่อของตัวเองเสียอีก เยอะกว่าคุณแม่ด้วยซํ้า เธอจึงรู้สึกว่าอี้ฟานต่างหากที่เป็นแขก เกือบจะทุกวันที่เธอเห็น
