อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าอวี่เจ๋อไม่มีสัจจะ เดิมทีที่เธอเชิญเขามาโรงเรียน ก็เพราะหวังว่าจะรอดจากเงื้อมมือคุณแม่ หวังจะจบเรื่องนี้ที่โรงเรียน แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ เธอไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้เลยเธอเข็นจักรยานไปด้านหน้า บอกอวี่เจ๋อด้วยการกระทำว่าเธอโกรธมากพอรถออกจากประตูโรงเรียน เธอก็เหยียบตรงแท่นปั่นเบาๆ จากนั้นก็ยกเท้าขวาขึ้นมาและนั่งลงไปบนเบาะ ขี่จักรยานนำอยู่ข้างหน้าอย่างเงียบๆ คนเดียวอวี่เจ๋ออยู่ด้านหลัง ยิ้มอย่างลำบากใจ แล้วตามหลังเธอไปติดๆอวี่เจ๋อและอวิ๋นตั่วไม่เห็นว่าเทียนอี้อยู่ข้างหลังพวกเขา เขาเข็นจักรยานคันใหม่ออกมา อยากจะตะโกนเรียกอวิ๋นตั่วอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้เรียกสือเหยียนเดินก้าวยาวๆ จนตามเทียนอี้ได้ทัน “เทียนอี้ นายก็ขี่จักรยานมาเหมือนกันเหรอ”เทียนอี้ไม่พูดอะไรสือเหยียนจึงพูดต่อว่า “คุณครูบอกให้ชั้นเรียนของพวกเราจับคู่กันช่วยเหลือกันและกัน เรามาจับคู่กันดีไหม?”“ฉันไม่ต้องการ” เทียนอี้ตอบอย่างเย็นชา“แต่ฉันพูดกับคุณครูฟางแล้ว และเขาก็อนุญาตแล้วด้วย ต่อไปนายก็นั่งรถคุณแม่ฉัน พวกเราไปทำการบ้านด้วยกันที่บ้านของฉัน แต่ถ้านายไม่เต็มใจจะไปบ้านนายแทนก็ได้” สือเหยียนว่าเทียนอี้ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ขึ้นคร่อมจักรยาน แล้วพยายามหายลับไปจากสายตาของสือเหยียนสือเหยียนเดินมาถึงประตูโรงเรียน ก็รู้สึกว่ามีคนสามคนเดินวนเวียนอยู่ตรงประตูโรงเรียนตลอด แถมสายตาที่มองคนอื่นนั้นยังลั
