อวิ๋นตั่วถูกเรียกไปที่ห้องพักครู โดยที่เซียวเซียวและจื่อเถิงก็ถูกเรียกไปพร้อมกับเธอด้วย กระดาษคำตอบสามแผ่นถูกวางเรียงกันอยู่บนโต๊ะทำงานขอคุณครูตาขีด“บอกมาซิว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?” คุณครูตาขีดถามอวิ๋นตั่วมองคุณครูตาขีดอยู่ครู่หนึ่ง เธอยังคิดจะตบตาเพื่อให้ผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ “คุณครูหมายถึงเรื่องอะไรเหรอคะ?”“อวิ๋นตั่ว อย่าคิดว่าครูโง่นะ เธอคิดว่าครูดูไม่ออกเหรอว่าทำไมเธอถึงทำข้อสอบผิดเหมือนเซียวเซียวกับจื่อเถิงล่ะ เธอกำลังบอกว่ามันบังเอิญงั้นเหรอ? จะลอกทั้งทีก็สักเอาแต่ลอก เลยลอกผิดที่ซะอย่างนั้น เธอทำให้ครูได้เปิดหูเปิดตาเหมือนกันนะเนี่ย” คุณครูตาขีดว่าอวิ๋นตั่วรู้ว่าเธอคงแก้ตัวต่อไปไม่ได้แล้ว ทำได้แต่เพียงยอมรับความผิดเพียงคนเดียว “คุณครูคะ เป็นความผิดของหนูเองค่ะ จื่อเถิงกับเซียวเซียวไม่เกี่ยว หนูนั่งหลังพวกเขาแล้วแอบดูกระดาษคำตอบของพวกเขาค่ะ”“แอบลอกจากข้างหลังงั้นเหรอ ยังจะมาหลอกครูได้อีกนะ พวกเธอไม่ได้นั่งอยู่แถวเดียวกันนี่ แล้วจะแอบดูได้ยังไง?”“ถึงจะไม่ได้อยู่แถวเดียวกัน แต่ก็ห่างกันแค่โต๊ะเดียวเองนะคะ ถ้ามองดีๆ ก็มองเห็นได้” อวิ๋นตั่วพูดคุณครูตาขีดโกรธจนหน้าแดง “ถ้ามองดีๆ ก็มองเห็นได้ซะด้วย ครูว่านะอวิ๋นตั่ว ถ้าสมองเธอเอามาใช้กับเรื่องการเรียนจะดีมากๆ เลย แบบฝึกหัดครั้งที่แล้ว วิธีแก้โจทย์ของเธอที่เขียนอยู่ด้านหลังดีมากนี่นา แล้วทำไมเธอไม่ขยันล่ะ ขอเพียงแค่เธอขยันและเอาใส่ใจ
