วเขาก็เข้าห้องพักครูไป อวิ๋นตั่วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณครูตาขีดพูดอะไรกับเขาบ้าง รู้เพียงแต่ว่าพอเลิกเรียน เขาก็ยืนรอเธออยู่ที่หน้าห้องเรียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วนักเรียนหญิงในห้องไม่ได้สนใจเมฆครึ้มที่ลอยอยู่บนหัวของอวี่เจ๋อเลยพวกเธอทั้งหมดถูกใบหน้าหล่อเหลาเหมือนดาราภาพยนตร์ของเขาทำให้หลงใหลเสียแล้วตอนที่อวิ๋นตั่วเดินออกมาจากห้องเรียน เธอก็คิดแผนการที่จะรับมือเรียบร้อยแล้ว เธอต้องพยายามอารมณ์ดีเข้าไว้ มีคำกล่าวที่ว่า ยิ้มเข้าไว้จะไม่โดนตบเธอจึงบอกว่า “หนูไปร้านหนังสือซินหัว ซื้อแบบฝึกหัดมาทำดีไหมคะ?”“ทำแบบฝึกหัดแล้วแก้ปัญหาได้เหรอ? พี่รู้สึกว่าการทำโจทย์ไม่หยุดนั้นก็เหมือนกับวิธีการ ‘ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ นํ้ามาใช้ดินต้าน’ ถ้าอยากเหนื่อยครั้งเดียวแต่สบายไปตลอดชีวิต ก็ต้องเรียนรู้วิธีที่จะใช้ความคิด แบบนี้ถึงจะใช้วิธีเดียวกันได้เมื่อเจอโจทย์ที่คล้ายกัน” อวี่เจ๋อว่า“แต่หนูรู้สึกว่าสมองของตัวเองไม่ได้จดจ่ออยู่กับคณิตศาสตร์เลยนะคะ”“เธอนึกว่าพี่โกรธเพราะเธอสอบได้สี่สิบสามคะแนนเหรอ?”“แล้วถ้าอย่างนั้นเพราะอะไรล่ะคะ?”“พี่โกรธที่เธอลอกข้อสอบไง พี่จะบอกให้นะอวิ๋นตั่ว ถึงแม้เราจะทำไม่ได้แต่เราก็ต้องมีพยายาม”“นี่มันก็เป็นแผนพลิกแพลงยังไงล่ะคะ ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะหนูกลัวคุณครูตาขีดหาเรื่องหรือยังไงกัน”“ผลสุดท้ายก็คือลอกผิด!” พออวี่เจ๋อพูดประโยคนี้ เขาก็หัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่ปรานีอวิ๋นตั่วก
