“ถ้าอย่างนั้นหนูอยู่เป็นเพื่อนนะคะ” อวิ๋นตั่วพูดขึ้น“อย่าพูดเหลวไหลน่ะ พรุ่งนี้เธอไม่ไปโรงเรียนเหรอไง?” อวี่เจ๋อปฏิเสธชีซิงเคาะคีย์บอร์ดไปพลาง แล้วพูดกับอวี่เจ๋อไปด้วย “ไม่งั้นนายก็ไปส่งเธอก่อน แล้วค่อยกลับมาทำโอทีก็ได้ นี่ก็เย็นแล้ว สามคนนี้ดูไม่มีใครพอที่จะพึ่งพาได้เลย ให้พวกเขากลับกันเองก็น่าเป็นห่วงอยู่นะ”“ก็ได้”อวี่เจ๋อทำตามคำแนะนำของชีซิง ขณะที่ลุกขึ้นกำลังจะออกไปนั้น เจียงหนานก็มาพอดี “แค่ฉันกลับบ้านไป พวกนายก็ค้นพบอะไรใหม่ๆ เลยเหรอ?”“มหัศจรรย์จริงๆ เธอรู้ได้ยังไงน่ะ” เฉินอวี้ว่าเขาหันมองไปทางชีซิง เป็นใครไปไม่ได้ ต้องเป็นชีซิงแน่ๆ ที่แอบส่งข่าว“เราเป็นทีมเดียวกันแล้วนะ ยังจะมีความลับกับฉันอีกเหรอ” เจียงหนานพูด“ไม่ได้อยากจะมีความลับอะไรกับเธอหรอก แต่อวี่เจ๋อเพิ่งนึกออก ถ้าเราพัฒนาฟังก์ชั่นนี้ออกมาได้ ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาการสั่งอาหารออนไลน์ที่เป็นนามธรรมเกินไป”“ฉันไปส่งอวิ๋นตั่วก่อน แล้วเดี๋ยวกลับมา” อวี่เจ๋อพูดตอนนั้นเองเจียงหนานถึงเพิ่งสังเกตว่าที่โซฟามีเด็กสามคนนั่งอยู่ เป็นเด็กผู้หญิงสองคน เพียงมองปราดเดียวเธอก็รู้แล้วว่าคนไหนคืออวิ๋นตั่ว เธอก็เหมือนกับชื่อของเธอ ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า ปราศจากควันดอกไม้ไฟ เธอยืนอยู่ตรงนั้น สายลมอ่อนๆ พัดเมฆบางเบา ท่าทางพึงพอใจ“อวิ๋นตั่ว” เจียงหนานมองอวิ๋นตั่วด้วยท่าทางเคลิบเคลิ้ม “เธอหน้าตาดีมากเลย ฉันไม่เคยเห็นเด็กคนไหนที่หน้าตาดีเหมือนเธอ
