มาก่อน”“เจียงหนาน นางฟ้า!” เสื้อผ้าของอวิ๋นตั่วขาดมอมแมม แต่ใบหน้ากลับปราศจากความขลาดกลัว“นางฟ้า?” เจียงหนานมีฉายาแบบนี้แหละ แต่การถูกเด็กเรียกออกมามันค่อนข้างจะเกินความคาดหมายของเธอไปสักหน่อย“พี่เป็นนางฟ้าของพวกเขา พี่ไม่รู้เหรอคะ?” อวิ๋นตั่วถามเจียงหนานรู้สึกอายกับคำพูดของอวิ๋นตั่วขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว“ไปกันได้แล้ว อวิ๋นตั่ว” อวี่เจ๋อเร่งอวิ๋นตั่วเดินไปถึงหน้าประตู จากนั้นก็จับกรอบประตูไว้แล้วหันหน้ากลับมาอีกครั้ง “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ นางฟ้า”เจียงหนานหัวเราะเบาๆ การทำตัวขวัญอ่อนขี้กลัวต่อหน้าเด็กคนหนึ่งแม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่าไม่เอาไหนมากๆ เธอมองอวิ๋นตั่วที่เดินตามอวี่เจ๋อไปก่อนจะคล้องแขนของอีกฝ่ายไว้ด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ“แบบนี้สินะที่เรียกถูกตาต้องใจ ความใสซื่อของเด็กก็แบบนี้แหละ”เฉินอวี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังของเจียงหนานพูดขึ้นระหว่างทาง อวี่เจ๋อพาอวิ๋นตั่วไปซื้อชุดใหม่ที่พอดีตัวอวิ๋นตั่วจึงได้เปลี่ยนชุดก่อน พอกลับถึงบ้าน ชูยินกำลังอยู่ในห้องดอกไม้ เธอจึงเอ่ยทักคนเป็นแม่อย่างรวดเร็ว จนชูยินไม่ได้สังเกตอะไร จากนั้นก็รีบกลับเข้าไปในห้องของตัวเองเป็นแม่บ้านหลิวที่สังเกตเห็นบาดแผลบนร่างกายของอวิ๋นตั่วก่อน อีกทั้งเสื้อผ้าที่ใส่ตอนออกไปและกลับเข้ามานั้นก็ไม่เหมือนกัน“อวิ๋นตั่ว มุมปากหนูไปโดนอะไรมาคะ?” แม่บ้านหลิวถาม“จักรยานล้มค่ะ”แต่แม่บ้านหลิวคิดว่าไม่น่าจะใช่ “ล้มจนสภาพเป็นแบบนี้เ
