ลยเหรอคะแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเสื้อผ้าของหนูคะ ตอนออกไปใส่เสื้อสีชมพูนี่น่า ทำไมกลับมาเป็นสีขาวล่ะ”“หนูล้ม เสื้อขาด ก็เลยเปลี่ยนใหม่ค่ะ”“หนูโกหกป้าอีกแล้วนะคะ! อวิ๋นตั่ว ป้าจะบอกอะไรให้นะคะ อย่าคิดว่าป้าแก่แล้วจะสับสนเลอะเลือน จนมาโกหกกันได้แบบนี้นะคะ ป้าไม่ช่วยหนูแล้วนะ ป้าจะไปบอกคุณนาย”ขณะที่แม่บ้านหลิวพูดพร้อมกับกำลังจะไปนั้น อวิ๋นตั่วก็รีบรั้งไว้อย่างไม่มีทางเลือก ก่อนที่จะพูดขอร้องขึ้นว่า “ป้าคะ อย่าบอกแม่หนูเลยนะ หนูจะบอกความจริงกับป้าก็ได้ ดีไหมคะ?”แม่บ้านหลิวนั่งลงตรงข้ามอวิ๋นตั่ว ท่าทางตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ“หนูไปทำเรื่องที่ถูกต้องค่ะ ทำเรื่องดีๆ มา”“ทำเรื่องที่ถูกต้องยังไงคะ? ทำเรื่องอะไรดีๆ มา?”“คือตอนที่หนู เซียวเซียวกับจื่อเถิงออกไป เราไปเจออันธพาลสามคนกำลังรังแกเพื่อนที่โรงเรียนคนหนึ่งอยู่ค่ะ เพราะแบบนั้น ผ่านมาเห็นความไม่เป็นธรรม ก็เลยยื่นดาบเข้าช่วย สี่ต่อสาม เราชนะได้อยู่แล้ว แต่หนูคิดไม่ถึงว่าเซียวเซียวกับจื่อเถิงจะไม่ได้เรื่อง ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ไม่อย่างนั้น หนูคงไม่ชํ้ามาแบบนี้หรอกค่ะ แต่เราก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร……”อวิ๋นตั่วยังพูดไม่ทันจบ แม่บ้านหลิวก็ผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ “หนูไปมีเรื่องกับอันธพาลเหรอคะ! ทำไมถึงได้ไปมีเรื่องกันได้ อันธพาลพวกนั้น……”อวิ๋นตั่วรีบปิดปากแม่บ้านหลิวไว้ “ป้าคะ ถือว่าหนูขอร้องนะคะ อย่าเสียงดังได้หรือเปล่าคะ”
