อวี่เจ๋อทนกับสายตาของอวิ๋นตั่วไม่ไหว ดวงตากลมโตที่ตาขาวและดำแบ่งกันอย่างชัดเจน ยามที่เธอจ้องมองมาที่เขานั้นก็ดูเหมือนว่านํ้าตาไหลพร้อมที่จะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ การทำเด็กร้องไห้ ทำให้อวี่เจ๋อรู้สึกราวกับตัวเองกำลังทำความผิด ทำให้จิตใจของเขาไม่สงบเลย“เธอรออยู่นี่นะ”อวี่เจ๋อบอกก่อนจะเดินออกไป อวิ๋นตั่วที่อยากจะพูดอะไรสักหน่อยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่อ้าปากค้างมองอีกฝ่ายเดินหายไปจนกระทั่งชีซิงพูดออกมาประโยคหนึ่ง “เป็นเทพเจ้ามังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง*จริงๆ”ยี่สิบนาทีต่อมา เทพเจ้ามังกรก็ปรากฏตัวพร้อมกับเสื้อผ้าในมือ เขายื่นมันให้กับอวิ๋นตั่ว “ลองเปลี่ยนดู”อวิ๋นตั่วเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนํ้า เมื่อออกมาแล้วสีหน้าก็ยิ่งบึ้งตึงมากกว่าเดิม “ทำไมมันตัวเล็กนักล่ะคะ?”อวี่เจ๋อหัวเราะออกมาอย่างอายๆ แต่เฉินอวี้กับชีซิงที่อยู่ข้างๆ กลับขำก๊ากออกมาอย่างไม่อายเลยสักนิดพอต้องมาถูกหัวเราะอย่างซึ่งๆ หน้าแบบนี้ อวิ๋นตั่วก็ยิ่งไม่พอใจมากเข้าไปใหญ่ เธอจ้องดวงตาคู่สวยคู่นั้นเขม็งจนชีซิงต้องรีบอธิบายว่า “พี่ไม่ได้จะหัวเราะเธอนะ แต่แค่รู้สึกผิดหวังในสายตาของอวี่เจ๋อเท่านั้น นายไปซื้อมาจากไหนน่ะ?”เขาถามพลางมองไปที่อวี่เจ๋อจื่อเถิงยกมือขยับแว่นตา ก่อนจะพูดตอบออกมาแทน “น่าจะเป็นร้านเสื้อผ้าเด็ก ใช่ไหมครับ?”อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบอะไรออกไป ก็เท่ากับว่าเขายอมรับอวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อด้วยความผิดหวัง “จริงเหรอคะ?”“มันก็ปกตินี่น
