คนเรามักจะไม่เห็นค่าในสิ่งที่ตนมี ตรงกันข้าม อวิ๋นตั่วกลับอิจฉาเซียวเซียว เธอรู้สึกว่าเซียวเซียวน่ะดีมาก ไม่ต้องมีใครมาคอยยุ่งวุ่นวาย สบายสุดๆเธอไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ใครอยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่เหมือนกับตอนนี้ พออวิ๋นเฉียวอยู่ต่างประเทศ ความสนใจทั้งหมดของแม่ก็มาโฟกัสอยู่ที่ตัวเธอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่สามารถที่จะหลบพ้นสายตาของคนเป็นแม่ได้ ถ้าหากแม่ไม่ยุ่ง ก็ยังมีสายสืบของแม่คอยจับตามองอีก บางครั้งเธอก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมแม่ถึงรู้เรื่องนี้ได้ พอเมื่อมีความลับของตัวเอง อวิ๋นตั่วก็จะรู้สึกตื่นเต้นมาก คล้ายเป็นการยั่วยุคนเป็นแม่อย่างหนึ่ง เหมือนกับเรื่องที่อวิ๋นเฉียวขอยืมเงิน ไม่ใช่แค่เธออยากช่วยเหลือเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นการยั่วยุแม่ในใจอีกด้วย“เราออกไปเที่ยวกันดีไหม” อวิ๋นตั่วเปิดหนังสือแล้วก็รู้สึกว่าอยู่บ้านเฉยๆ นี่มันน่าเบื่อจริงๆ“ไปไหนล่ะ?” เซียวเซียวถาม“ไปบริษัทอวี่เจ๋อ ไปดูว่าพวกเขาย้ายของกันเสร็จหรือยัง” อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าความคิดของตัวเองนั้นเยี่ยมมาก “จู่ๆ ก็โผล่ไป อวี่เจ๋อต้องตกใจแน่”ความกระตือรืนร้นของเซียวเซียวพลันลดฮวบทันที “เขาย้ายบ้านแล้วเราจะไปทำอะไรกัน ไปก่อกวนคนอื่นทั้งที่ไม่มีเรื่องอะไรน่ะเหรอ น่าเกลียดจะตาย”“ไม่หรอก หุ้นส่วนสองคนของเขาน่ะน่าสนใจมากเลยนะ ถ้าเธอได้รู้จักจะต้องชอบแน่ๆ”“ฉันไม่ไป”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้างั้นเราชวนช่างจื่อเถิงไปขี่รถเล่นไหม ขี่ไปถึงที่ไหน
