ทั้งสองคนวิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ เซียวเซียวยังคงงุนงง “หนังสืออะไรฉันจะยืมหนังสืออะไรของเธอเหรอ?”อวิ๋นตั่วทำลับๆ ล่อๆ ก่อนที่จะวิ่งไปปิดประตูเพราะกลัวว่าชูยินจะตามมา“ต่อไปถ้าแม่ฉันพูดถึงเรื่องเงินบริจาค เธอจำไว้เลยนะว่าห้ามตอบไปตรงๆ”เซียวเซียวรู้สึกสับสนมากกว่าเดิม “บริจาคเงินอะไรเหรอ บริจาคเงินครั้งไหน?”“เธอจำไว้ว่าอย่าตอบไปตรงๆ ก็พอ” อวิ๋นตั่วว่าเซียวเซียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง และก็คล้ายจะเข้าใจอะไรขึ้นมา “เธอโกหกเอาเงินแม่!”“อย่าพูดมั่วๆ สิ!”“งั้นก็บอกมาสิว่าทำไม?”“มันเป็นความลับ ฉันบอกเธอไม่ได้”“เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันนะ เธอยังไม่ยอมบอกฉันอีกเหรอ?”“ไม่บอกน่ะดีกับเธอแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องตกใจอกสั่นขวัญแขวน”“เรื่องไม่ดีเหรอ?”“อย่าเดามั่วได้หรือเปล่าเนี่ย” อวิ๋นตั่ววางคางบนโต๊ะ “มาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ”“ฉันคิดว่าตอนนี้อวี่เจ๋อน่าจะอยู่บ้านเธอก็เลยอยากจะมาเรียนด้วย แต่เขากลับไม่อยู่ ทำไมล่ะ? เขาเลิกสอนแล้วเหรอ?”“ช่วงนี้เขาลาหยุด เพราะเรื่องบริษัทน่ะ”“เขาเปิดบริษัทเองเหรอ ถ้าอย่างนั้นต่อไปเขาก็จะไม่มาเป็นครูให้เธอแล้วใช่หรือเปล่า”“ใครบอกล่ะ ฉันคุยกับเขาแล้ว เขาจะเป็นครูสอนพิเศษจนกว่าฉันจะจบม.ปลาย”“เธอพูดน่ะไม่น่าเชื่อหรอก”“ไม่น่าเชื่อได้ยังไง ที่โรงเรียนฉันเลือกครูไม่ได้ ที่บ้านก็ยังเลือกไม่ได้อีกเหรอ?”“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น อวิ๋นตั่วคิดว่าเป็นชูยิน เธอก็เลยรีบลุกขึ้นทำท่าหาหนังสื
