อ “เข้ามาเลยค่ะ!”ทว่าสุดท้ายคนที่เข้ามานั้นก็คือแม่บ้านหลิวที่ยกนํ้าบ๊วยเข้ามาด้วยหนึ่งแก้ว “คุณนายให้ป้าเอานํ้าบ๊วยมาให้ค่ะ”อวิ๋นตั่วยกมือลูบอก “ตกใจแทบแย่แหน่ะ! ป้านี่จริงๆ เลยนะคะ แค่นํ้าบ๊วยแก้วเดียวเอง ต้องถึงกับเอามาให้เลยเหรอ ไม่ใช่ของดีอะไรสักหน่อย”“นํ้าบ๊วยถึงแม้จะไม่มีราคา แต่ก็มีนํ้าใจของป้าอยู่ในนั้นนะคะ” แม่บ้านหลิวเอ่ยขึ้นหน้านิ่ง “ป้ารู้ว่าตอนนี้อวิ๋นตั่วโตแล้ว ไม่สนใจหัวใจของป้าแล้วถ้าไม่อยากดื่มก็ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเอากลับไปดื่มเองก็ได้”อวิ๋นตั่วรู้ว่าตัวเองพลั้งปากพูดไม่ดีไป เช่นนั้นก็รีบรั้งแม่บ้านหลิวไว้ แล้วหันหน้าไปบอกว่า “หนูผิดไปแล้วค่ะ นํ้าบ๊วยของป้าเยี่ยมที่สุดเลย หนูชอบนํ้าบ๊วยที่ป้าทำนะคะ”อวิ๋นตั่วรับแก้วในมือของแม่บ้านหลิวมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นแม่บ้านหลิวถึงได้กลับออกไปด้วยความพอใจเซียวเซียวที่นั่งอยู่ข้างกันกลับยกมือปิดปากแล้วหัวเราะออกมา“เธอรู้ไหมว่าฉันอิจฉาเธอมาก ในบ้านเธอเป็นเหมือนเจ้าหญิงเลย พ่อแม่ของเธอน่ะไม่ต้องพูดถึง แม้แต่แม่บ้านหลิว ป้าหวง ลุงหู ทุกคนต่างก็ทะนุถนอมเธอ และดูออกเลยว่าที่พวกเขาดีกับเธอนั้น ไม่ใช่แค่เพราะพวกเขาทำงานให้กับบ้านเธอ แต่เป็นเพราะพวกเขาเป็นห่วงเธอจากใจจริง ชอบเธอจริงๆ ไม่เหมือนบ้านฉัน……”เมื่อพูดถึงบ้านตัวเอง เซียวเซียวก็ดูเศร้าขึ้นมาบ้านของเซียวเซียวค่อนข้างซับซ้อน แม่ของเธอไม่ใช่ภรรยาคนแรกของพ่อ เดิมทีเป็นเพียงเลขาคนหนึ่ง
