วิ๋นตั่วอ้าปากหาว “ไม่ใช่นอนไม่หลับ แต่ไม่ได้นอนต่างหากค่ะ”“ทำไมล่ะ?”“อวิ๋นเฉียวก่อเรื่อง แล้วก็ไม่ยอมให้หนูบอกพ่อกับแม่ พี่มาขอยืมเงิน แต่เงินของหนูอยู่ที่แม่หมดแล้ว หนูไม่รู้จะบอกแม่ยังไงดี”“อวิ๋นเฉียวก่อเรื่องอะไร?”“แฟนเขาท้องน่ะค่ะ แต่เขาไม่อยากแต่งงาน ก็เลยจะให้เธอไปเอาเด็กออก ต้องใช้เงินก้อนหนึ่ง”“อวิ๋นเฉียวมาขอให้เธอช่วยเรื่องนี้น่ะเหรอ?” อวี่เจ๋อเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมา“นอกจากหนูแล้วเขาก็ไม่มีใครอีกแล้ว เพื่อนพวกนั้นของพี่ก็แค่เพื่อนกินเท่านั้น ไปกินเหล้าด้วยกันได้ แต่พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็พึ่งพาใครไม่ได้สักคน”อวิ๋นตั่วว่า“แต่เธอเป็นแค่เด็กมัธยม เขาที่เป็นพี่ทำแบบนี้มันไม่เหมาะสม!”อวิ๋นตั่วหันหน้ามามองเขาแล้วหัวเราะออกมา “พี่โมโหเหรอคะ?”“พี่ก็ต้องโมโหอยู่แล้วสิ ไม่เคยเห็นใครที่พึ่งพาไม่ได้อย่างเขามาก่อนเลยจริงๆ เรื่องแบบนี้เด็กอย่างเธอจะจัดการอะไรได้”“แต่หนูไม่คิดแบบนั้นนะคะ หนูกลับดีใจที่เขาไม่ได้มองหนูเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ในเวลาแบบนี้เขายังคิดถึงหนู ทำให้หนูรู้สึกว่าตัวเองสำคัญมาก พี่เอาแต่พูดว่าหนูเป็นเด็ก เพราะงั้นมีเรื่องอะไรก็เลยไม่บอกหนู ทำให้หนูรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ เรารู้จักกันมาหกปีแล้ว พี่ลองคิดดูสิคะว่าหนูได้มีส่วนร่วมในชีวิตพี่จริงๆ ไหม” อวิ๋นตั่วว่าอวี่เจ๋อชะงักไป ความคิดแรกหลังจากที่ดึงสติกลับมาได้ก็คือเด็กคนนี้โตขึ้นแล้ว ต่อไปเขาคงมองเธอว่าเป็นเด็กไม่ได้อีกขี่
