จักรยานไปคุยกันไปจนมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอย่างไม่รู้ตัว อวิ๋นตั่วลงจากรถ หมุนตัวหันกลับมาส่งยิ้มให้อวี่เจ๋อ “ลองคิดดูนะคะ ว่าที่หนูพูดน่ะถูกไหม”อวี่เจ๋อยืนเหม่ออยู่หน้าประตูโรงเรียน มองตัวหนังสือตัวใหญ่ที่ติดอยู่ด้วยความใจลอย จนกระทั่งชีซิงโทรมาบอกให้เขารีบกลับไป “นายอยู่ไหนเนี่ย!เรานัดกันแล้วไงว่าวันนี้จะไปดูห้อง ฉันจะบอกอะไรให้นะ ห้องสองสามห้องนี้อาจจะถูกแย่งไปก็ได้ ฉันนัดเขาไว้แปดโมง ถ้าไปสายแล้วมีคนตัดหน้าไปก่อนจะมาเสียใจทีหลังก็สายไปแล้วนะ!”อวี่เจ๋อขึ้นคร่อมจักรยานแล้วขี่ไปทางหอพักอย่างรวดเร็วชีซิงกับเฉินอวี้อาบนํ้าเปลี่ยนชุดรอเขาอยู่แล้ว“ไปส่งอวิ๋นตั่วอีกแล้วเหรอ?” เฉินอวี้ถาม“อืม” อวี่เจ๋อตอบ“อวี่เจ๋อ ฉันอยากถามนายอย่างนึงว่า นายกับอวิ๋นตั่วน่ะมีความสัมพันธ์กันยังไง?” เฉินอวี้ถาม“ความสัมพันธ์อะไรของนาย? ก็ครูกับนักเรียนไง”“แต่ฉันไม่เคยเห็นครูที่ไหนใส่ใจนักเรียนขนาดนี้มาก่อนเลยนะ”“นั่นมันเพราะนายไม่เคยเจอครูดีๆ ต่างหาก”เฉินอวี้หัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “ครูอย่างนายน่ะนะ ฉันว่าชั่วชีวิตนี้คงหาได้ยากแล้วล่ะ”
คุณชายตงกัว* ใช้เปรียบเทียบคนที่ไม่แยกแยะถูกผิด มาจากเรื่องเล่า“คุณชายตงกัวกับหมาป่าแห่งจงซาน” เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณชายตงกัวที่บังเอิญช่วยชีวิตหมาป่าจากการล่าของอำมาตย์จ้าว จนต้องสังเวยชีวิตตัวเองให้หมาป่ากิน
