หลังจากที่วางสายจากอวิ๋นเฉียวแล้ว อวี่เจ๋อก็โทรเข้ามา อวิ๋นตั่วกลอกตาพลางคิดว่าวันนี้มันวันอะไร ทำไมตัวเองถึงได้เป็นที่ต้องการนัก อวี่เจ๋อไม่เคยโทรหาเธอในเวลาแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซํ้าพอรับสายแล้วเธอก็ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายของอวี่เจ๋อดังเข้ามา “พี่โทรหาเธอตั้งหลายสาย ทำไมโทรไม่ติดเลย?”“หนูเพิ่งคุยกับอวิ๋นเฉียวมาค่ะ” อวิ๋นตั่วว่า“อ่อ” อวี่เจ๋อถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เธอคุยกับอวิ๋นเฉียวสองชั่วโมงเลยเหรอ”“อ่า…..” อวิ๋นตั่วกลอกสายตาไปมา “ใช่ค่ะ เราค่อนข้างสนิทกันน่ะค่ะ”อวี่เจ๋อส่งเสียงหัวเราะมาตามสาย “ทำการบ้านเสร็จหรือยัง?”“ยังค่ะ”“สี่ทุ่มแล้ว มัวแต่ชักช้าอยู่นั่นเดี๋ยวก็นอนไม่พอหรอก” นํ้าเสียงของอวี่เจ๋อแฝงแววตำหนิเล็กน้อย แต่ก็เจือไปด้วยความห่วงใย “พรุ่งนี้จะไปงีบที่โรงเรียนอีกหรือไง”“พี่คุยอะไรกับหลินเพียวเพียวคะ?”“พี่จะอธิบายโจทย์สองข้อสุดท้ายให้ฟัง” อวี่เจ๋อเปลี่ยนเรื่อง“หนูกำลังถามถึงหลินเพียวเพียวนะคะ”“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ายุ่งเลย”“หนูจะไม่ยุ่งได้ยังไงล่ะคะ” อวิ๋นตั่วเริ่มจะไม่พอใจ“นักเรียนจะยุ่งเรื่องของครูไม่ได้” อวี่เจ๋อพูดจริงจัง“นักเรียนยุ่งเรื่องของครูไม่ได้อะไรกัน?” เสียงของชีซิงดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง “ดึกป่านนี้แล้วยังวิ่งออกมาคนเดียว นายคุยโทรศัพท์กับใครน่ะ?”“พี่อยู่ข้างนอกเหรอคะ” อวิ๋นตั่วถาม“ใช่ ในหอมันร้อนน่ะ พี่ก็เลยออกมารับลมหน่อย”อวิ๋นตั่วรู้สึกเกรงใจ
