หนูไม่อยากฟังแล้ว”“นาฬิกาปลุกล่ะ?”“นาฬิกาปลุกไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ!”“อวิ๋นตั่ว ตื่นได้แล้ว!” เสียงของอวี่เจ๋อทุ้มตํ่าราวกับเสียงหึ่งหึ่งของยุง“ได้ยินไม่ชัดเลยค่ะ”“อวิ๋นตั่ว ตื่นได้แล้ว!” อวี่เจ๋อรู้สึกว่าตัวเองไม่มีวิธีรีบมือกับนักเรียนคนนี้เลยจริงๆ“เสียงใช้ได้แล้ว แต่เมื่อกี้หนูลืมอัด ขออีกครั้งนะคะ” อวิ๋นตั่วว่าอวี่เจ๋อพูดออกมาด้วยความโมโห “อวิ๋นตั่ว ตื่นได้แล้ว!”“เรียบร้อยค่ะ!”“รีบนอน ได้ยินหรือเปล่า?”“รู้แล้วค่ะ”อวี่เจ๋อวางสายแล้วกลับเข้าหอพัก พอเปิดประตูออกก็ได้ยินเสียงของเฉินอวี้ที่กำลังถือโทรศัพท์ร้องเพลงอยู่ “*คิดถึงความสนิทสนมกันในยามเด็ก เราสองคลอเคลียอย่างไร้เดียงสาทุกวันคืน…… ”* ชีซิงกับเฉินอวี้หัวเราะร่าจนตัวงออวี่เจ๋อแย่งโทรศัพท์ในมือเฉินอวี้มากดลบเสียง“จะลบก็ลบไปเถอะ ยังไงฉันก็มีสำรองไว้แล้ว” เฉินอวี้เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ“เก่งจริงๆ นะ ทำไมไม่ไปเป็นสายลับซะเลยล่ะ”“ไม่ใช่ฉัน ชีซิงเป็นคนอัดต่างหาก” เฉินอวี้ว่าอวี่เจ๋อถึงกับอึ้งไป คิดไม่ถึงว่าชีซิงจะทำอะไรแบบนี้ ชีซิงพอเห็นท่าไม่ดีก็รีบดึงผ้าห่มคลุมตัว และหนึ่งวินาทีต่อมาก็เริ่มส่งเสียงกรน————————————————–
