วงไพ่นกกระจอกตอนเย็นของชูยินเริ่มแล้ว อวิ๋นตั่วเข้าไปทักทายคนเป็นแม่ในห้องเล่นไพ่ ก่อนที่จะรีบขึ้นไปยังชั้นบน“อวิ๋นตั่วนี่สวยวันสวยคืนจริงๆ!” คุณนายฟางที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับชูยินเอ่ยขึ้น “เธออายุเท่าไหร่แล้วน่ะ? เรามาหมั้นหมายลูกๆ ของเราไว้ดีไหม?”ชูยินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก คุณนายหลี่ที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือของคุณนายฟางก็เอ่ยขึ้น “พี่ฟางนี่ไม่รู้จักพอจริงๆ เลยนะคะ เล่นไพ่กันอยู่ เจอผู้หญิงที่เหมาะสมเข้าหน่อยก็จะหมั้นหมายให้ลูกตัวเองเสียแล้ว สองวันก่อนเล่นไพ่นกกระจอกกับคุณนายอู๋ เห็นลูกสาวเขาแล้วก็บอกจะหมั้นหมายให้ลูกตัวเองฉันขอถามสักหน่อยเถอะค่ะ พี่มีลูกชายกี่คนกันแน่?”คุณนายฟางอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “ฉันน่ะเหรอ ฉันเห็นอะไรดีๆแล้วก็ไม่อยากปล่อยไปต่างหาก วันนั้นที่เห็นลูกสาวบ้านคุณนายอู๋น่ะ เธออย่าพูดเลย ลูกสาวบ้านนั้นสะโอดสะอง ราวกับดอกชบาพ้นนํ้า
วันนี้มาเจออวิ๋นตั่ว หน้าตาของเธอสะสวยราวกับหญิงงามล่มเมือง ฉันล่ะชอบจริงๆ”“ไม่ใช่ว่าฉันประจบอะไรหรอกนะคะ แต่สาวๆ ในแวดวงเราน่ะ ไม่มีใครหน้าตาดีไปกว่าอวิ๋นตั่วแล้วล่ะค่ะ ฉันเองก็คิดว่าอวิ๋นตั่วเหมาะกับคำว่าคนสวยแล้วจริงๆ คนสวยที่ฉันบอกน่ะคือ หน้าตาราวกับดอกไม้ เสียงราวกับนกดวงตาราวกับพระจันทร์ กิริยาราวกับต้นหลิว กระดูกราวกับหยก กล้ามเนื้อราวกับหิมะ ท่าทางราวกับนํ้าในฤดูใบไม้ร่วง มีบทกวีในหัวใจ อวิ๋นตั่วน่ะ หากมองดีๆ แล้ว ทั้งดวงตา จมูก ริ
