ื้อไอศกรีมมาต้อนรับเธอเลยนะ เธอรู้ไหม เรียนมหาลัยมาสี่ปี ไม่เคยมีเพื่อนคนไหนได้กินไอติมของมันเลย แล้วเมื่อกี้ที่กินหม่าล่าทั่งด้วยกัน ถ้าแบบนั้นยังไม่เรียกว่าสนิทกันแล้วจะให้สนิทแบบไหน?”อวิ๋นตั่วชูสองนิ้วขึ้นมาแล้วพูดว่า“เราเคยเจอกันทั้งหมดสองครั้งสภาพแวดล้อมน่ากลัวแบบนี้ จะให้หนูไปกับเขาเหรอคะ?”“อวิ๋นตั่ว เธอเป็นนักเรียนต้องรู้จักวางตัวนะ อย่าทำลายเรื่องราวดีๆ
ของคุณครูเธอสิ ถ้าคุณครูเธอต้องโดดเดี่ยวเดียวดายมันส่งผลดีกับเธอเหรอ?” เฉินอวี้ว่าอวี่เจ๋อเองก็รีบพูดขึ้นเช่นกัน “เฉินอวี้เลิกพูดจาเหลวไหลเถอะ พวกนายกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันไปส่งอวิ๋นตั่วเอง เพียวเพียวเธอรอฉันที่ร้านกาแฟแล้วกัน”“หนูรู้จักที่ดีๆ อยู่ที่หนึ่งจริงๆ นะคะ หนูพาพวกพี่ไปได้” อวิ๋นตั่วพูด“เธออย่าก่อเรื่องเลย ดูสิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังไม่กลับอีก จะไม่ทำการบ้านแล้วหรือไง?” อวี่เจ๋อตำหนิอวี่เจ๋อไม่ให้อวิ๋นตั่วได้มีโอกาสเถียงอีก เขาขึ้นคร่อมจักรยานทันทีอวิ๋นตั่วไม่รู้จะทำยังไง จึงรีบขี่จักรยานตามอวี่เจ๋อไปแสงไฟสีทองสองข้างถนนสาดส่องลงบนพื้น บนท้องฟ้ามีพระจันทร์เต็มดวง รัศมีสว่างมากขนาดที่ดูเหมือนว่ารอบๆ นั้นมีแสงสีทองเลี่ยมอยู่อีกหนึ่งชั้น ในคํ่าคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้ ทั้งสองคนขี่จักรยานเคียงกันมา“พี่เฉินอวี้พูดถูกค่ะ หนูตั้งใจที่จะป่วนพวกพี่” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นมาก่อนอวี่เจ๋อเงียบไม่พูดอะไร“หนูไม่ชอบที่พี่ไปนั่งร้านกาแฟกับเธ
