อ ดึกขนาดนี้แล้ว หญิงชายไปร้านกาแฟกันสองต่อสอง คนอื่นเขาจะนึกว่าพวกพี่กำลังคบกันนะคะ” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นอีกครั้งอวี่เจ๋อยังคงไม่พูดอะไร“หรือว่าพวกพี่คบกันจริงๆ คะ?” อวิ๋นตั่วถามอย่างร้อนใจ“นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรจะยุ่ง กลับไปตั้งใจทำการบ้าน ทำความเข้าใจกับคำถามในแบบฝึกหัดของวันนี้เถอะ ถ้าไม่เข้าใจก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดเวลาไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ถ้าคุณครูคณิตศาสตร์ถาม เธอก็จะปล่อยไก่ได้อีก” อวี่เจ๋อว่าอวิ๋นตั่วจับเบรก แล้วกระโดดลงจักรยาน “ถ้าพี่ไม่พูดกับหนูให้ชัดเจนหนูก็ไม่กลับ”อวี่เจ๋อจึงหยุดรถลงเช่นกัน “พวกเราไม่ได้คบกัน”“แล้วทำไมต้องไปร้านกาแฟกับเธอด้วยล่ะคะ?”“ก็เขามาหาพี่เวลานี้ แสดงว่าต้องมีธุระแน่ เป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปีช่วยอะไรได้ก็ต้องช่วยกันสิ” อวี่เจ๋อตอบ“มีถนนกั้นอยู่สายหนึ่ง เรียกว่าเพื่อนบ้านที่ไหนกันคะ” อวิ๋นตั่วพูด“ต่อให้ไม่ใช่เพื่อนบ้าน ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน เพื่อนมาหาเธอ เธอจะไม่สนใจเลยเหรอ?”“เพื่อนนักเรียนก็มีทั้งคบได้และคบไม่ได้ หลินเพียวเพียวใส่ใจพี่เป็นพิเศษ คนโง่ยังดูออกเลย พี่ดูไม่ออกเหรอคะ?”“ใส่ใจพี่เป็นพิเศษ มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”“พี่หลงตัวเองนี่!”อวี่เจ๋อหัวเราะออกมาแล้ว “เหมือนจะกลับกันนะ”“อะไรกลับกันคะ?” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อตอบว่า “เคยมีแต่ครูอบรมนักเรียน นักเรียนอบรมครูมีที่ไหนกัน?”อวิ๋นตั่วส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
