อวี่เจ๋อเห็นว่าอวิ๋นตั่วไม่มีท่าทีจะทำแบบฝึกหัดเลยสักนิด ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงกว่าหนึ่งชั่วโมงก็คงไม่เสร็จเพราะแบบนั้นเขาจึงจำใจต้องขัดจังหวะเธอ อวี่เจ๋อเคาะประตู อวิ๋นตั่วคิดว่าเป็นคุณครูตาขีดมา เธอก็เลยรีบหันกลับมา ก้มหน้า แต่ก็รีบร้อนเสียจนปากกาตก พอเก็บขึ้นมา เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นอวี่เจ๋อพอดี“ทำไมถึงเป็นพี่ล่ะคะ หนูตกใจแทบแย่เลย!” อวิ๋นตั่วบ่น“ตัวเองร้อนตัวไปเองแล้วยังกล้าว่าคนอื่นมาทำให้ตัวเองตกใจอีกนะ”อวี่เจ๋อนั่งลงตรงหน้าอวิ๋นตั่ว หยิบแบบฝึกหัดไปดู “คำถามแบบนี้เธอทำผิดหมดเลยเหรอ? คำถามปรนัยนี่อีก ถ้ามั่วก็ต้องมั่วถูกบ้างแหละ เธอทำยังไงให้ผิดหมดน่ะ?”“ใครบอกว่าหนูทำผิดหมดคะ”“สือเหยียนไง ถ้าไม่ได้ทำผิดหมดแล้วทำไมถึงไม่ได้กลับบ้านล่ะ?”“พี่เชื่อคำพูดของสือเหยียนด้วยเหรอ” อวิ๋นตั่วมีท่าทางไม่พอใจ “หนูไม่ได้ทำผิดหมดสักหน่อย แค่ทำผิดเยอะไปหน่อยเท่านั้นเอง อีกอย่างก็ยังมีคนทำผิดมากกว่าหนูด้วย”อวิ๋นตั่วหันกลับไปมองเทียนอี้แล้วขยิบตาให้ “ใช่ไหมล่ะ?”เทียนอี้โมโหมาก เขาทำท่าจะตีเธออวิ๋นตั่วจึงรีบหันมาพูดกับอวี่เจ๋อ “หนูทำข้อที่ทำได้หมดแล้ว ข้อที่เหลือหนูทำไม่ได้ค่ะ”“โจทย์ไม่ยากเลย ครูออกโจทย์เจ้าเล่ห์ไปหน่อยแล้ว พี่จะช่วยทำให้ก่อนแล้วจะกลับไปอธิบายให้ฟัง” อวี่เจ๋อว่าขณะที่อวี่เจ๋อหยิบปากกาออกมากำลังจะเขียน อวิ๋นตั่วก็หยิบเอาสมุดออกมาจากกระเป๋า “พี่เขียนลงสมุดนี่เดี๋ยวหนูจะลอกลงในกระดาษแ
