บบฝึกหัดเอง ไม่อย่างนั้นถ้าคุณครูตาขีดเห็นว่าลายมือไม่เหมือนกัน เดี๋ยวก็มาทำหนูลำบากอีก อีกอย่างพี่อย่าใช้วิธีแก้โจทย์ระดับสูงกว่ามัธยมนะคะ ถ้าคุณครูตาขีดรู้เข้าหนูแย่แน่”“เรื่องเยอะจริง”“เราต้องซื่อสัตย์กับเพื่อน ถึงจะไม่เป็นการทรยศต่อมิตรภาพ”เมื่อไม่มีทางเลือก อวี่เจ๋อจึงจำต้องเขียนลงในกระดาษ เมื่อเขียนไปก็อธิบายการแก้โจทย์แบบสั้นๆ ง่ายๆ ให้อวิ๋นตั่วฟังไปด้วย โดยที่เจ้าตัวเองก็พยักหน้าเออออรับคำไป ดูราวกับว่าฟังเข้าใจ แต่พอถาม ก็ยังสับสนอยู่ดี“พี่บอกว่ากลับไปจะอธิบายละเอียดๆ อีกทีไม่ใช่เหรอคะ?” เธอยิ้มประจบอวี่เจ๋อจนปัญญาแล้วจริงๆ จึงได้แต่ช่วยทำโจทย์ต่อจนเสร็จหลังจากที่อวิ๋นตั่วทำเสร็จแล้ว เธอก็เอาแบบฝึกหัดวางลงตรงหน้าเทียนอี้ด้วยความใจกว้าง “ฉันให้ลอก ถือว่ามีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน”“ฉันไม่ลอก” เทียนอี้เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ“ถ้างั้นนายก็ต้องอยู่นี่จนมืดแล้วล่ะ”อวิ๋นตั่วถือกระดาษคำตอบวิ่งเข้าไปในห้องพักครู คุณครูเลิกงานกันหมดแล้ว พอดีที่เธอจะไม่ต้องมาฟังคุณครูตาขีดพูดจาจู้จี้ ไม่อย่างนั้นเวลาคงช้าไปอีก เธอวางกระดาษคำตอบไว้แล้วก็วิ่งกลับออกมา มาเจอเทียนอี้ที่มาส่งงานด้วยเหมือนกัน“นายทำเสร็จแล้วเหรอ? เร็วขนาดนั้นเลย?”อวิ๋นตั่ววิ่งกลับไปดูกระดาษคำตอบของเทียนอี้ที่วางไว้บนโต๊ะแล้วก็เห็นว่าเป็นกระดาษเปล่า“นายส่งกระดาษเปล่าแบบนี้ไม่อย่ามีชีวิตอยู่ต่อแล้วใช่ไหม ดีร้ายยังไงก็เขียนลงไปบ้า
