ิบนาที เขาจึงรีบเร่งความเร็ว เพราะกลัวว่าจะไปสาย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่เตรียมตัวจะวิ่งต่อไปนั้น ประตูด้านข้างก็เปิดออกมา สาวสวยใส่ชุดยูนิฟอร์มคนหนึ่งก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขา แล้วพูดว่า “คุณหลิวคะ เชิญตามดิฉันมาค่ะ”เหงื่อของอวี่เจ๋อออกเต็มหัว ขณะที่มองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยหญิงสาวบอกว่า “ดิฉันคือคือเลขาของประธานหยางค่ะ ท่านให้ดิฉันมารับคุณ”“ประธานหยางเหรอครับ?”อวี่เจ๋อรู้สึกว่าสมองตัวเองกำลังขาดออกซิเจน คิดไม่ออกเลยว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่?“ใช่ค่ะ ท่านประธานหยาง” หญิงสาวยํ้าอีกครั้งอวี่เจ๋อชี้ไปด้านบนแล้วบอกว่า “อยู่ที่ชั้นหกสิบหก?”เลขานุการสาวหัวเราะขึ้นแล้วพูดว่า “อยู่ชั้นนี้แหละค่ะ เร็วเข้า ไม่งั้นจะสายนะคะ ประธานหยางเกลียดคนไม่ตรงเวลาที่สุด”อวี่เจ๋อเดินตามหลังของเธอไป เสื้อผ้าบนตัวเขานั้นเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ พอเดินผ่านกระจกแล้วมองเห็นสภาพตัวเอง ก็รู้สึกว่าดูไม่ได้เล็กน้อย“ความจริงไฟไม่ได้ดับใช่ไหมครับ?” อวี่เจ๋อที่ค่อยๆ ได้สติกลับมาเอ่ยถามขึ้นเลขายิ้มแต่ไม่พูดอะไร จากนั้นก็เปิดประตูบานใหญ่ “เข้าไปเถอะค่ะประธานหยางกำลังรอคุณอยู่”ความรู้สึกของอวี่เจ๋อสับสนปนเปกันไปหมด เขากล่าวขอบคุณเลขานุการคนนั้น แล้วเดินเข้าไปยังห้องทำงานของ หยางซินหัว————————————————–
