อย่างครอบครัวของเราน่ะ ไม่จำเป็นต้องหาคนรํ่ารวยมีหน้ามีตามาทำให้วงศ์ตระกูลของเรามีชื่อเสียงหรอก แค่ลูกกับพี่ชายของลูกเจออะไรที่ชอบ แม่กับพ่อก็มีความสุขแล้ว”อวิ๋นตั่วยิ้มกว้าง “แม่พูดแบบนี้กับป้าจ้าวเยว่หรอคะ?”“ใช่ แม่คิดยังไงก็พูดออกไปแบบนั้นแหละ”“ป้าจ้าวเยว่คงว่าแม่ลับหลังว่าแม่เป็นคนโง่แน่ๆ”“เธอก็ว่าแม่มาตั้งแต่เด็กแล้ว อาศัยว่าเรียนเก่งกว่าแม่ ก็ชอบวางตัวเป็นครูคนอื่นเสมอ อย่างกับว่าในโลกใบนี้เธอฉลาดแล้วคนอื่นโง่อย่างนั้นแหละป้าเขาไม่เคยรู้จักสุภาษิตที่ว่า คนโง่ก็มีความสุขอย่างคนโง่ แม่ของลูกก็คือคนโง่คนนั้นแหละจ้ะ” ชูยินว่าอวิ๋นตั่วพูดไว้ไม่ผิด เมื่อจ้าวเยว่ขึ้นรถ เธอก็ว่าออกมาทันที “โง่จริงๆ!”“แม่ว่าใครคะ?” สือเหยียนถามจ้าวเยว่ตอบด้วยความหงุดหงิด “ถ้าไม่ใช่หลินชูยินแล้วจะใครได้อีกล่ะ! ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ วันข้างหน้าเธอต้องได้หลั่งนํ้าตาแน่ๆ!”
