เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน อวิ๋นตั่วที่เดินออกมาหน้าประตูโรงเรียนก็เห็นอวี่เจ๋อมารออยู่ก่อนแล้ว“เปิดเรียนวันแรกเป็นไงบ้าง” อวี่เจ๋อถาม“ก็ดีค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบไปพลาง พร้อมกับกระโดดขึ้นรถจักรยานไปด้วยเธอเพิ่งขึ้นรถก็เกือบไปชนเข้ากับรถของจ้าวเยว่ จ้าวเยว่รีบร้อนลงมาจากรถ เมื่อเธอเห็นอวิ๋นตั่วจูงจักรยานอยู่ก็รู้สึกราวกับเห็นมนุษย์จากดาวอังคารลงมายังพื้นโลก“สวัสดีค่ะคุณป้า”“เธอขี่จักรยานเองเหรอ ลุงหูไปไหนล่ะ?”“ลุงหูมีธุระที่ต้องทำค่ะ”“นั่งรถกลับกับป้าเถอะ รถเยอะขนาดนี้ อันตรายจะตายไป”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูว่าหนูขี่จักรยานแข็งแล้ว”สือเหยียนเองก็วิ่งออกมาจากประตูโรงเรียน มาหยุดอยู่ข้างจ้าวเยว่“ไม่กลับด้วยกันกับเราจริงๆ เหรอ?” จ้าวเยว่ถามอีกครั้ง“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะคุณป้า”อวิ๋นตั่วตอบ ก่อนที่จะก้าวขาขึ้นคร่อมจักรยานของตัวเองอีกครั้งอวี่เจ๋อตามมาทางด้านหลัง พอถึงถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว เขาถึงได้ขี่ขึ้นมาขนาบข้างเธอรถของจ้าวเยว่ขับตามมาอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่จะแยกไปเมื่อถึงทางแยก“อวิ๋นตั่วเกิดนึกคึกอะไรขึ้นมา ทำไมถึงได้ขี่จักรยานมาโรงเรียนเอง?”จ้าวเยวาพึมพำ“แม่ไม่เห็นหลิวอวี่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ เธอเหรอคะ ตอนเช้าเขาก็มารอเธอที่ปากทางเข้าบ้าน พอเลิกเรียนก็มารอที่หน้าโรงเรียน มีเขาอยู่ด้วย อย่าว่าแต่ขี่จักรยานมาโรงเรียนเองเลยค่ะ ต่อให้ต้องเดิน อวิ๋นตั่วก็ยินดี!”จ้าวเยว่หันมองลูกสาวของตัวเอง “ลูกจะบอกว่าหลิวอวี
